เซียวหยวนเหิงกลับจวนอ๋องแต่ผู้เดียว
เฉิงหรูอันเอ่ยอย่างประหลาดใจ “ถวนถวนเล่า เหตุใดมิได้กลับจวนพร้อมท่านอ๋อง”
เซียวหยวนเหิงเล่าเรื่องในราชสำนักเมื่อเช้านี้ให้ฟัง “ฝ่าบาททรงให้นางพำนักในวัง”
“พำนักในวัง?” ดวงตาของเฉิงหรูอันเบิกกว้างกว่าเดิม “ตำหนักใด”
“ตำหนักหงอี๋”
“ตำหนักฮองเฮา? ฮองเฮาทรงเป็นญาติห่าง ๆ ของตระกูลมู่หรงนะ! แม้นางกับไทเฮาจะมิลงรอยกันมาโดยตลอด แต่จะให้ถวนถวนอยู่ตำหนักนางได้อย่างไร”
เฉิงหรูอันร้อนใจ “มิได้ ข้าจะเข้าวังไปทูลขอฮ่องเต้ รับถวนถวนกลับมา”
“ไม่ต้อง” เซียวหยวนเหิงจับมือนางผู้เป็นภรรยา ลูบเบา ๆ ให้ทรุดนั่งลงด้วยกัน
“ฮองเฮาแม้เป็นญาติห่างของไทเฮา ทว่าหลายปีมานี้เพราะไทเฮากุมอำนาจ นางจึงประชวรแสร้งไม่ออกพบผู้ใด”
“บัดนี้ไทเฮาหลบไปสวดมนต์อยู่ตำหนักโซ่วเฉิง ฮองเฮาจึงได้ออกมากุมอำนาจฝ่ายใน”
“ฝ่าบาทกับไทเฮาทรงห่างเหินกันยิ่ง ห้องพระตำหนักหลังมอบให้ฮองเฮา ย่อมเห็นได้ว่าฮองเฮามิได้อยู่ฝ่ายเดียวกับไทเฮา”
“ถวนถวนเป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาท นางหาอาจกล้าขัดราชโองการไม่ มิเช่นนั้น ข้าก็คงไม่กลับจวนผู้เดียว”
ครั้นได้ฟัง ใจของเฉิงหรูอันก็คลายลงบ้าง แต่ยังคงห่วงบุตรสาว หน้านิ่วคิ้วขมวด “ไม่รู้ถวนถวนกำลังทำอันใดอยู่ จะหิว จะหนาวหรือไม่”
เซียวหยวนเหิงแย้มยิ้ม “พระชายาที่รักของข้า นั่นคือวังหลวงนะ ย่อมไม่เป็นเช่นนั้น ถวนถวนเพียงพำนักในวังชั่วคราว อีกสองสามวันค่อยไปเยี่ยมนาง วางใจเถิด”
นอกตำหนักหงอี๋
“กราบทูลฮองเฮา ฝ่าบาทรับสั่งให้ผู้เฒ่า พาจวิ้นจู่เจียโย่วมาพำนักกับพระองค์สักสองสามวันพ่ะย่ะค่ะ”
“เข้ามาเถิด”
เฉิงกงกงนำทางถวนถวนก้าวเข้าไป
ภายในตำหนักหงอี๋ ควันธูปลอยกรุ่น ดุจเงียบสงัด