“ท่านพ่อ!” โจวจิ่งอันรีบถลันเข้าไป ฝืนทนความเจ็บที่ฝ่ามือ พยุงบิดาลุกขึ้นจากพื้น
พ่อลูกประคองกันลุกขึ้นยืน
เซียวเจี๋ยอวิ๋นถามว่า “บาดเจ็บที่ใดหรือไม่?”
โจวผู้พ่อลูกรีบกราบทูล “ขอบพระทัยฝ่าบาท กระหม่อมมิได้เป็นอันใด”
หลังจากการทดสอบของจิ้งไห่โหวและบุตรชาย ผู้คนรอบข้างต่างเงียบกริบ ไร้ผู้ใดกล้าอาสาเข้าไปถอนหอกเหล็กอีก
เซียวเจี๋ยอวิ๋นจ้องมองหอกเหล็กเล่มนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก้มหน้าถามถวนถวน “ถวนถวน พวกเขาทำไม่ได้ แล้วใครกันแน่ที่ถอนมันออกได้?”
ถวนถวนเอียงศีรษะน้อยขบคิดพลางสอดมือเล็ก ๆ เข้าปากตัวเองเหมือนเด็กทั่วไปกำลังดูดนิ้ว
นางขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อย จากนั้นดึงนิ้วออกจากปาก กำเป็นหมัดน้อยแน่น
ร้องเบา ๆ ว่า “ท่านพ่อ!”
เซียวหยวนเหิงยอบกายลงทันที วันนี้ตื่นแต่เช้าเกินไป อีกทั้งต้องเร่งรุดเดินทาง เด็กย่อมอ่อนล้า “เหนื่อยแล้วหรือ? ให้เซียวเอ้อร์พาเจ้ากลับไปนอนในกระโจมของมารดาสักพักดีหรือไม่?”
ถวนถวนส่ายศีรษะ “ท่านพ่อ ลองดูเถิดเจ้าค่ะ ถอนมันออกมา”
เซียวหยวนเหิงชะงักงัน
ถวนถวนพลิกฝ่ามือทั้งสองของบิดาออก กางหมัดเล็กของตนเอง ฝ่ามือน้อยถูกไถเบา ๆ บนฝ่ามือใหญ่ของเขาทีละข้าง
รูม่านตาของเซียวหยวนเหิงหดลง ทันใดนั้นก็เห็นรอยเปื้อนสีแดงจาง ๆ สองรอยปรากฏบนฝ่ามือทั้งสองของตน
เขามองบุตรสาวด้วยความประหลาดใจ “ถวนถวน! เจ้า?”
ถวนถวนเบียดตัวเข้ามาในอ้อมกอดเขา โอบคอเขาไว้ กระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูของเขา “ท่านพ่อปกป้องถวนถวน ท่านแม่กับพี่ชายทั้งหลาย ปกป้องผู้คนดี ๆ มากมาย ตีพวกคนเลว”
“ถวนถวนให้มันคุ้มครองท่านพ่อด้วย ท่านพ่อเจ้าคะ ไปถอนมันออกมาเถิด”