“ภายในสนามแม่เหล็ก...”
ซ่งจวินจูลากเก้าอี้มานั่งข้างหลู่ซิง มือจับปากกาเขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษไม่หยุด
ริมฝีปากอิ่มสีแดงเอ่ยศัพท์เฉพาะออกมาทีละคำ ผมหยิกยาวราวกับสาหร่ายถูกรวบไปไว้ด้านหลัง เผยลำคอขาวเนียนเรียวยาว บางครั้งแว่นบนสันจมูกเลื่อนลงมา เธอถึงจะมีเวลายกมือขึ้นดัน
หลู่ซิงไม่คิดเลยว่าซ่งจวินจูจะเอาจริง!
ถึงขั้นเริ่มติวหนังสือให้เขาจริง ๆ ด้วย!
ตลอดช่วงบ่าย เธอช่วยเรียบเรียงกรอบความรู้ทั้งหมดให้เขา จุดที่หลู่ซิงเคยไม่เข้าใจ พอฟังจบก็พลันกระจ่างขึ้นมา
หลู่ซิงจ้องใบหน้าด้านข้างอันงดงามของซ่งจวินจู แล้วอดถอนหายใจไม่ได้
สมแล้ว
ผู้หญิงเวลาตั้งใจทำอะไรนี่ดูดีที่สุดเลย!
เมื่อก่อนเขาเห็นแต่ตอนซ่งจวินจูคลุ้มคลั่ง ไม่คิดเลยว่าตอนทำงานเธอจะดูจริงจังขนาดนี้
“มองฉันทำไม หน้าฉันมีตัวหนังสือหรือไง อ่านหนังสือไป!”
ก็ได้
คำพูดติดปากของอาจารย์แค่ประโยคเดียวก็ดึงหลู่ซิงกลับสู่ความเป็นจริงทันที
เขารีบยกน้ำอุ่นแก้วหนึ่งไปวางตรงมือซ่งจวินจู แล้วก้มหน้าแกว่งหูแมวเบา ๆ พลางยอมรับผิด
“ขอโทษครับ ศาสตราจารย์ซ่ง ผมเผลอใจลอยไปหน่อย”
ซ่งจวินจูรับน้ำไปจิบหนึ่งอึก ลำคอที่แห้งผากจากการบรรยายได้รับความชุ่มชื้นขึ้นมาทันที เธอปิดหนังสือลง
“วันนี้พอแค่นี้ก่อน ที่เหลือค่อยว่ากันพรุ่งนี้”
หลู่ซิงตกใจ
เดี๋ยวนะ พรุ่งนี้ยังจะระเบิดความเป็นแม่ออกมาอีกเหรอ?
ซ่งจวินจูเป็นอะไรไปหรือเปล่า งานวิจัยก็ไม่ทำ ดันมาติวหนังสือให้เขาเนี่ยนะ?
แต่ในฐานะหมาจอมประจบมืออาชีพ สิ่งสำคัญที่สุดก็คือการตามใจลูกค้าให้ได้ทุกอย่าง
“ได้ครับ ศาสตราจารย์ซ่ง ผมตั้งตารอเลย!”
เสียงสดใสเจือความตื่นเต้นนั้นช่วยขจัดความเหนื่อยล้าของซ่งจวินจู มุมปากของเธอยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ติ๊ง
เสียงแจ้งเตือนข้อความดังใสกังวาน
ซ่งจวินจูหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พอเห็นการ์ดเชิญงานแต่งที่เพื่อนร่วมงานในมหาวิทยาลัยส่งมา แววตาก็หม่นลงทันที
แต่งงานอีกแล้ว แต่งกันไปหมดทั้งโลกหรือไง
เรื่องที่คู่หมั้นของเธอหนีไปพลันย้อนกลับมาในความคิด คอยตอกย้ำเธออยู่ทุกเมื่อเชื่อวันว่า—
ชีวิตของเธอมีรอยด่างพร้อย!
ดวงตาเย็นเย้ายวนของซ่งจวินจูฉายแววบ้าคลั่ง เธอมองท้องฟ้ามืดครึ้มแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ
“เอาไวน์แดงในตู้เหล้าออกมา”
เส้นประสาทที่เพิ่งผ่อนคลายของหลู่ซิงพลันขึงตึง เขาลุกขึ้นยืนทันที
“ครับ ศาสตราจารย์ซ่ง”
มาแล้ว!
พอค่ำลงทุกครั้ง หลังซ่งจวินจูดื่มเหล้า เธอก็จะกลายเป็นเวอร์ชันคลุ้มคลั่งระดับโปรแม็กซ์
สภาพจิตใจของเธอตอนนั้นนี่มัน...
แค่พูดถึงก็ทำเอาคนพูดไม่ออก!
สำหรับลูกค้าคนอื่น หลู่ซิงมอบคุณค่าทางอารมณ์ให้เท่านั้น
มีแค่ซ่งจวินจูที่ไม่เหมือนใคร
เธอจ่ายหนัก ก็เลยได้สิทธิพิเศษระดับเอสวีไอพี
ไวน์สีแดงเข้มไหลลงในแก้วก้านสูง ซ่งจวินจูนั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่สูงจรดพื้น จิบไวน์ราคาแพงเบา ๆ
หลู่ซิงยกกล่องใบหนึ่งมาวางไว้ข้างซ่งจวินจู
“ศาสตราจารย์ซ่ง ผมวางของไว้ตรงนี้นะครับ”
“อือ” ซ่งจวินจูขานรับเบา ๆ สายตายังคงจับจ้องตึกระฟ้าที่สว่างไสวด้วยแสงนีออนนอกหน้าต่าง
หลู่ซิงมองซ่งจวินจูที่ดูราวกับกำลังจะถูกความมืดยามราตรีกลืนกินแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปเก็บกวาดโต๊ะอาหารตามลำพัง
เขาคิดว่าซ่งจวินจูไม่ได้ต้องการหมาจอมประจบมืออาชีพ แต่ต้องการโรงพยาบาลจิตเวชต่างหาก
ซ่งจวินจูถูกคนรอบข้างฝากความหวังไว้สูงมาโดยตลอด ทุกคนต่างบอกว่าเธอต้องประสบความสำเร็จ ต้องสำเร็จเท่านั้น
นั่นแหละที่ทำให้เธอเกลียดความล้มเหลวเข้าไส้!
เธอไม่ยอมรับความล้มเหลว แต่การหนีไปของคู่หมั้นกลับเป็นหมัดหนักที่ซัดใส่ชีวิตอันสมบูรณ์แบบและเปี่ยมความสำเร็จของเธอ
มองตามความเป็นจริงแล้ว เรื่องนี้ก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไรนัก
คนเราไม่ใช่ธนบัตร จะทำให้ทุกคนชอบได้ยังไงกัน?
แต่ซ่งจวินจูกลับก้าวข้ามเรื่องนี้ในใจไม่ได้
เพราะอย่างนั้นหลู่ซิงจึงคิดว่าเธอควรไปโรงพยาบาลจิตเวชเพื่อรักษาอาการป่วยทางใจสักหน่อย
แต่ช่างเถอะ
หลู่ซิงก้มหน้าถูโต๊ะต่อ ซ่งจวินจูไม่ได้ต้องการความเห็นใจจากเขาเสียหน่อย
คนใช้แรงงานดันไปสงสารนายทุน นี่มันนิสัยเสียจริง ๆ!
......
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ซ่งจวินจูโงนเงนลุกขึ้นยืน เส้นผมระอยู่ข้างใบหน้า มือข้างหนึ่งยันกำแพง พลางจ้องหลู่ซิงด้วยดวงตาพร่ามัวเพราะเมา
หลู่ซิงกำลังจัดโต๊ะอย่างว่าง่าย
แสงไฟอบอุ่นส่องลงบนศีรษะของเขา ซ่งจวินจูรู้สึกเหมือนตัวเองมองเห็นเทวดาตัวน้อย
แต่พอเห็นใบหน้าของหลู่ซิง แววตาที่มีรอยยิ้มของซ่งจวินจูก็พลันถูกความเย็นชาเข้าครอบงำ
“ไอ้สารเลว...”
ภาพตอนรู้ข่าวว่าคู่หมั้นหนีไป และสีหน้าของคนรอบข้างที่มองเรื่องนี้เป็นเรื่องสนุกย้อนกลับมาในความคิด
สมองของซ่งจวินจูถูกความโกรธเกรี้ยวเข้าครอบงำในพริบตา
เธอดื่มไวน์แดงไปครึ่งขวดจนตัวอ่อนปวกเปียก ขณะเซไปก็สะดุดกล่องบนพื้น จนร่างถลาไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่ได้!
วินาทีต่อมา
ความเจ็บปวดไม่ได้เกิดขึ้น
ซ่งจวินจูเงยหน้าขึ้นอย่างมึนงง แล้วเห็นใบหน้าแสนน่ารังเกียจของหลู่ซิง
แต่เจ้าตัวกลับพูดคำพูดที่แสนอ่อนโยนและลึกซึ้งที่สุดออกมา
“ศาสตราจารย์ซ่ง เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”
“หุบปาก!”
ไม่รู้ว่าซ่งจวินจูไปเอาแรงมหาศาลมาจากไหน จู่ ๆ ก็ผลักหลู่ซิงออกไป
เธอโงนเงนนั่งลงบนพื้น ก่อนเปิดกล่องที่วางอยู่บนพื้น
ซ่งจวินจูขมวดคิ้ว แววตาพลันฉายประกายเย้ายวนชวนตะลึง
เริ่มอีกแล้ว
ขมับของหลู่ซิงเต้นตุบ ๆ
แม้จะถึงตอนนี้ เขาก็ยังคิดว่าวิธีการของซ่งจวินจูทั้งเพี้ยนทั้งคลุ้มคลั่ง!
ใครเขาจับตัวแทนของศัตรูมาไว้ในคฤหาสน์แล้วทรมานกันแบบนี้บ้าง?
ในที่สุด
ซ่งจวินจูก็เลือกเครื่องมือที่เหมาะมือได้ เธอเงยหน้าดื่มไวน์แดงในมือจนหมดรวดเดียว!
น้ำไวน์สีแดงเข้มไหลจากคางขาวเนียนงดงามของเธอ เลื้อยลงมาตามลำคอเรียวยาว
พอดื่มหมด ซ่งจวินจูก็โยนแก้วไวน์ทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ
เธอก้มตัวลง เชยคางหลู่ซิงขึ้น บังคับให้เขาเงยหน้า
ซ่งจวินจูก้มมองหลู่ซิง ทุกอย่างของเขา แม้แต่ลมหายใจ ก็อยู่ภายใต้การควบคุมของเธอ
ทั้งที่ทุกอย่างอยู่ในกำมือแท้ ๆ
แต่พอซ่งจวินจูเห็นความเศร้าในดวงตาของหลู่ซิง หัวใจเธอกลับเจ็บแปลบขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ใจอ่อนงั้นเหรอ?
เป็นไปไม่ได้!
เธอเรียกเขามา ก็เพื่อดูท่าทางเจ็บปวดของเขาไม่ใช่หรือไง?
การรับโทษแทนคู่หมั้นคือความหมายเดียวของการมีตัวตนอยู่ของหลู่ซิง
สมองที่ถูกฤทธิ์แอลกอฮอล์กัดกินไม่เปิดโอกาสให้ซ่งจวินจูคิดมากไปกว่านี้ เธอเอ่ยประโยคสั้น ๆ ด้วยท่าทีสูงส่งเหนือกว่า
“เตรียมตัวพร้อมหรือยัง?”
เมื่อเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปมาของซ่งจวินจู หลู่ซิงก็ชมตัวเองในใจว่า—
ฉันนี่ฉลาดสุด ๆ ไปเลย!
โชคดีที่ใส่เสื้อผ้าเพิ่มมาหลายชั้น ต่อให้ตีลงมาก็ไม่เจ็บ!
......
ในฐานะปรมาจารย์บริหารเวลาอย่างมีประสิทธิภาพ
การใช้เวลาให้เกิดประโยชน์อย่างเหมาะสมคือกุญแจสู่ความสำเร็จ
เธอจะบ้าก็บ้าไป
หลู่ซิงทบทวนเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับสนามแม่เหล็กในหัวอย่างใจเย็น
หลู่ซิงรู้สึกว่าเงินก้อนนี้เขาสมควรได้จริง ๆ!
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร
หลู่ซิงทบทวนเนื้อหาไปเกือบหมดแล้ว ฤทธิ์เหล้าของซ่งจวินจูก็ขึ้นเต็มที่จนล้มพับลงไป
“เสร็จแล้วเหรอ?”
“วันนี้ใช้เวลาสั้นไปหน่อยนะ”
พอรู้สึกว่าด้านหลังไม่มีความเคลื่อนไหวแล้ว หลู่ซิงก็ลุกจากพื้นอย่างโซเซ
ผมยาวของซ่งจวินจูแผ่กระจายบนพื้นราวกับคลื่นน้ำ ชุดนอนสีเขียวเข้มรั้งขึ้นมาถึงหัวเข่า เผยให้เห็นน่องเรียวเนียนข้างหนึ่ง
หลู่ซิงก้าวข้ามตัวเธอไปตรง ๆ
หลังจากเก็บหนังสือกลับเข้าไปในกระเป๋าอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาถึงหันกลับมามองซ่งจวินจู
ซ่งจวินจูดูเหมือนนอนไม่สบายใจ คิ้วขมวดแน่น ขนตายาวสั่นไหวอย่างกระสับกระส่าย ทิ้งเงาจาง ๆ ไว้บนใบหน้า
“ตอนหลับคุณน่ารักขนาดนี้ ทำไมตอนตื่นถึงดุขนาดนั้นนะ”
หลู่ซิงสอดมือผ่านใต้ขาของซ่งจวินจู อุ้มเธอขึ้นมาอย่างง่ายดายแล้วเดินไปทางห้องน้ำ
การช่วยเก็บงานให้ลูกค้าก็เป็นหนึ่งในทักษะเฉพาะทางของหมาจอมประจบมืออาชีพเหมือนกัน
......
......