สวี่ชิงสีหน้าเคร่งขรึม: “แล้วใครเป็นคนส่งข่าวให้ตระกูลเฉิน? ฎีกาเรื่องอั้นน้ำปราบทรายนั้น คนที่ได้อ่านนับนิ้วได้เพียงไม่กี่คน ตระกูลเฉินลงมือได้ในเวลาเช่นนี้ แสดงว่าข้างกายฮ่องเต้มีสายตาของพวกเขาแอบแฝงอยู่”
คำพูดนี้ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าเฉิงผิงจางหายไป
เขานิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า เสียงทุ้มต่ำ: “คำพูดนี้จบลงเพียงเท่านี้ อย่าได้แพร่งพรายออกไปอีก”
หลี่จิ่งเหยียนสีหน้าหมองคล้ำลง มองไปทางเฉิงผิง
สวี่ชิงลุกขึ้นยืน คำนับอย่างจริงจัง: “พระคุณนี้ สวี่ชิงจดจำไว้”
เฉิงผิงโบกมือ: “ไม่ต้องขอบคุณพวกเรา หากจะขอบคุณ ก็ควรขอบคุณฎีกาของซ่งหวยหยวน สิ่งนั้นของเขา คู่ควรกับอนาคตอันรุ่งโรจน์”
เขามองดูท้องฟ้าด้านนอก แล้วหยิบตราประจำตำแหน่งเล็ก ๆ ออกมาหนึ่งอัน โยนให้
สวี่ชิงรับไว้โดยสัญชาตญาณ ในมือรู้สึกถึงน้ำหนักพอสมควร
“หากตระกูลเฉินกล้าแตะต้องเส้นผมของคุณหนูซ่งแม้แต่เส้นเดียว เจ้าจงถือตราของข้าไปหานายอำเภอเหิงหยาง เขาจะรู้ว่าควรทำอย่างไร”
หลี่จิ่งเหยียนหยิบนามบัตรออกมาหนึ่งใบ:
“ข้ามีเพื่อนร่วมสำนักศึกษาหลวงหลายคน เจ้าไปสอบที่ตัวเมืองจังหวัดหรือนครหลวงเมื่อใด ถือนามบัตรนี้ไปหาพวกเขา จะสะดวกยิ่งนัก”