หลี่เยี่ยเตาส่ายหน้า
“หากสิ่งเหล่านั้นคือต้นตอของโรค… ยาที่เราใช้มิใช่ใช้ฤทธิ์ยา หากแต่ใช้ต่อกรกับสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นหรือ?”
เขาเงยหน้ามองสวี่ชิง ดวงตาชราคู่นั้นสะท้อนแสงยามเย็น สุกใสจนน่าตกใจ
“หากเป็นเช่นนั้นจริง สี่สิบปีที่เราทำมาหามิใช่การคลำช้างในความมืดหรือ?”
หลี่เยี่ยเตายิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น กำมือสวี่ชิงไว้แล้วซักถามต่อ
“บอกข้าเถิด สิ่งเหล่านี้มีประโยชน์หรือโทษ? จะแยกแยะมันอย่างไร? แล้วจะฆ่ามันได้อย่างไร?”
สวี่ชิงยิ้มบาง ๆ “ท่านหมอหลี่ นี่คือสิ่งที่ท่านถนัด ข้าเพียงบังเอิญค้นพบ แล้วศึกษามาเพียงเล็กน้อย เมื่อเทียบกับท่านแล้ว ยังห่างไกลนัก”
หลี่เยี่ยเตาตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วจึงยิ้มขม “ใช่ เจ้าพูดถูก การจะแยกแยะว่าสิ่งใดดีสิ่งใดชั่ว แล้วจึงรักษาตามอาการ คงต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ทำการศึกษาจริง ๆ…”
เขาพูดแล้วก็จ้องสวี่ชิง “ไม่ถูก เจ้ายังมีอะไรอีก ใช่หรือไม่?”
“มิอาจปิดบังท่านได้จริง ๆ เชิญทางนี้”
สวี่ชิงพาหลี่เยี่ยเตาไปยังห้องเล็ก ๆ ด้านหลังโรงงานที่จัดเตรียมไว้ชั่วคราว
ในห้องมีหม้อทองแดงหนึ่งใบ ท่อทองแดงสองสามท่อน และเครื่องกลั่นที่ทำจากดินเผา
สวี่ชิงเทเหล้าเข้มหนึ่งไหลงไปในหม้อ จุดไฟใต้หม้อ ปิดฝา ปลายท่อทองแดงข้างหนึ่งต่อเข้ากับฝาหม้อ อีกข้างหนึ่งต่อเข้ากับขวดกระเบื้องที่แช่เย็นไว้
เหล้าในหม้อถูกความร้อนกลายเป็นไอ ลอดผ่านท่อทองแดงไปตามทาง ท่อทองแดงห่อด้วยผ้าชุบน้ำเปียก ๆ ด้านบนยังมีภาชนะหยดน้ำที่ค่อย ๆ หยดน้ำบ่อลงมาเพื่อลดอุณหภูมิ