หลี่เยี่ยเตาเอามือไพล่หลังเดินไปสองก้าว แล้วจึงหันกลับมาพูด
“ยามีสำนักแห่งนี้ชาตินี้ไล่ตามแต่โรคร้ายอันแปลกประหลาด เจ้าจะให้ข้าไปอยู่เมืองหลวงเฝ้าดูแลคนคนหนึ่งทั้งวันคอยต้มยา คงจะทำไม่ไหว”
สวี่ชิงไม่ได้เอ่ยปากตอบทันที เขานิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ในดวงตามีประกายบางอย่างแปลกประหลาดวาบผ่าน
“หากข้าน้อยสามารถมอบสิ่งหนึ่ง…ที่ทำให้ท่านหมดทั้งชีวิตที่เหลือยังอยากจะค้นคว้าได้เล่า?”
หลี่เยี่ยเตาได้ยินดังนั้นก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะลั่น แล้วหันไปมองเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย
“จิงมั่ว เจ้าฟังหน่อย เด็กคนนี้ปากจัดยิ่งกว่าเจ้าอีก เจ้าบอกจะรักษาโรคริดสีดวงที่รักษายากที่สุดในใต้หล้า เขากลับบอกว่าจะหาสิ่งที่ทำให้ข้าค้นคว้าไปได้ทั้งชีวิตให้ข้า”
จิงมั่วกำลังอยู่ในวัยคะนอง พอได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้วขึ้น พูดอย่างไม่ยอมแพ้
“เฮ้ ลุง ไหนเจ้าโปรดฟังข้าหน่อยสิ ทำไมเจ้าถึงพูดเช่นนั้นล่ะ? ข้าไม่เชื่อหรอก เจ้าคงหลอกอาจารย์ข้ากระมัง?”
สวี่ชิงมองจิงมั่วแวบหนึ่ง แล้วค่อยๆ เอ่ยแก้อย่างไม่รีบร้อน
“เจ้าเรียกใครว่าลุงกันเล่า? ข้าก็แค่อายุมากกว่าเจ้าไม่กี่ปี เรียกพี่ชายสิ”
จิงมั่วถูกเขาพาเขว ไม่ทันตั้งตัว
“นี่มันประเด็นหรือไง? ลุง”
สวี่ชิงยังคงไม่รีบร้อน “เรียกพี่ชาย”
จิงมั่วอ้าปากจะพูดอะไรสักอย่าง สุดท้ายก็ยอมแพ้ ทำปากเบ้แล้วเปลี่ยนคำเรียก
“ก็ได้ พี่ชาย นี่มันประเด็นหรือไง?”
สวี่ชิงยกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้มอย่างมั่นใจ
“มันเป็นประเด็นหรือไม่…อีกสามวันก็จะรู้ หากข้าน้อยไม่สามารถหาสิ่งที่ทำให้ท่านหมอเต็มใจค้นคว้าไปตลอดชีวิตได้ ข้าน้อยก็จะมาเป็นหมาเฝ้าประตูให้ท่านหมอ เรียกก็ตอบรับ”