ภูเขาสูงหนทางไกล ขอลาจากยุทธภพ
วันรุ่งขึ้น โถงใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลเซียวถูกดัดแปลงเป็นห้องประชุมชั่วคราว
เซียวว่านจินให้คนหามโต๊ะยาวตัวหนึ่งมาตั้งกลางโถง บนโต๊ะปูสำเนาแผนที่สมบัติครึ่งแผ่น และประมาณการเบื้องต้นของโครงการขุดลอกแม่น้ำ
สวี่ชิงทบทวนแผนการที่พูดไว้ที่ริมแม่น้ำเมื่อวานอย่างละเอียดอีกครั้ง...
คำมั่นสัญญาการจัดซื้อ การหักภาษี การแบ่งปันผลกำไร การจ้างแรงงานผู้ลี้ภัย ถูกพิมพ์เป็นเล่มเล็กๆ แจกจ่ายไปรอบห้อง
เซียวหมิงหยวนเป็นคนแรกที่ลุกขึ้น ตบโต๊ะแล้วพูดว่า “ตระกูลเซียวจองเงินห้าหมื่นตำลึง”
ทันทีที่เขาพูดจบ เสียงในห้องก็เงียบลงทันที
ถัดมา ไม่รู้ว่าใครพูดเบาๆ ว่า “ห้าหมื่นตำลึง? นี่มันตัวแทนมั้ย?”
อีกเสียงหนึ่งดังขึ้นตามมา “ตระกูลเซียวเองก็ทำการค้าอยู่แล้ว จองเงินห้าหมื่นตำลึง ต่อไปเวลาซื้อของก็อ้อมไปที่ร้านของตระกูลเซียวอีกที มือซ้ายเข้าออกมือขวา กับไม่ได้เอาเงินออกมาจะต่างกันตรงไหน?”
ข้างๆ ก็มีคนพูดเสริมด้วยน้ำเสียงดูขำๆ “ถ้าขุดเจอสมบัติจริงก็ว่ากันไปอีกเรื่อง แต่ถ้าไม่เจอ ห้าหมื่นตำลึงนี้ก็เท่ากับโยนทิ้งเปล่าๆ ใครๆ ก็ไม่ได้เงินจากลมๆ แล้งๆ”
พ่อค้าวัยกลางคนอีกคนส่ายหัวพลางพูดเสริม “โครงการขุดลอกแม่น้ำแบบนี้ ราชสำนักก็เคยทำมาก่อน ไม่มีครั้งไหนที่ไม่เริ่มอย่างยิ่งใหญ่ พอเงินหมดครึ่งทางก็ทิ้งไว้อย่างนั้น ครั้งนี้พูดว่าใช้แรงงานแทนการสงเคราะห์ ฟังดูดี แต่ใครจะรู้ว่าตอนจบจะเป็นยังไง”
เสียงพูดคุยในห้องเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ แม้จะไม่ดัง แต่พูดกันทีละประโยคสองประโยคก็ฟังดูน่ารำคาญพอตัว
สวี่ชิงไม่รีบโต้กลับ ส่งสายตาให้โจวซิง
โจวซิงหันหลังเข้าไปในห้องชั้นใน ไม่นานก็กับอีกคนหนึ่งหามกล่องไม้เก่าๆ ใบหนึ่งออกมา วางบนโต๊ะยาวกลางโถง