เฉิงผิงดูแบบเสร็จก็ส่งคืนให้
“เจ้าคงไว้ก่อนเถิด ไม่ต้องรีบร้อน จัดการเรื่องการสอบระดับอำเภอให้เรียบร้อยก่อน”
ซ่งหวยหยวนยืนอยู่ข้างๆ เห็นสถานการณ์เช่นนี้ ก็รีบเอ่ยขึ้นทันที
“ฝ่าบาท เนื่องจากชิงเอ๋อร์นำแบบนี้มาถวาย ฝ่าบาทรับไว้เถิด ไม่จำเป็นต้องเกรงใจเขา”
ซ่งหวยหยวนเวลานี้มองสวี่ชิงเป็นคนในครอบครัวไปแล้ว
ของที่คนในครอบครัวถวายให้องค์รัชทายาท จะมีเหตุผลอันใดให้ส่งคืนเล่า?
เฉิงผิงหัวเราะเบาๆ
“แบบก็คือแบบ แต่คนอื่นตามหาทั้งชีวิตยังไม่พบ จะง่ายขนาดนั้นหรือ?”
สวี่ชิงเห็นดังนั้นกลับประสานมือคารวะกล่าวว่า
“ทูลถามฝ่าบาท ซื่อจื่อ และท่านอาผู้นี้ การมาเหิงหยางครั้งนี้ นอกเหนือจากเรื่องสมบัติแล้ว ยังต้องเตรียมการสำหรับการซ่อมแซมระบบชลประทานด้วยหรือไม่?”
ทุกคนไม่ได้ตอบทันที เฉิงผิงเอามือไพล่หลังยืนอยู่บนหาดทรายริมน้ำ สายตามองไปยังผิวน้ำเบื้องไกล ผ่านไปครู่หนึ่ง จึงถอนหายใจเบาๆ
“ที่เจ้าว่าถูกต้อง เจ้าฉลาดนัก สองเรื่องนี้ต้องทำทั้งคู่”
หลี่จิ่งเหยียนรับช่วงกล่าวต่ออย่างเป็นระเบียบ
“เรื่องซ่อมแซมระบบชลประทานไม่ต้องพูดถึง ยุทธศาสตร์อั้นน้ำปราบทรายที่ท่านซ่งเสนอ ต้องหาที่ทดลองก่อน จึงจะกล้านำไปใช้กับแม่น้ำสายใหญ่
ช่วงแม่น้ำเหิงหยางนี้สภาพอุทกวิทยาค่อนข้างเรียบง่าย ท่านซ่งก็คุ้นเคยดี ลงมือที่นี่ปลอดภัยที่สุด ส่วนเงินที่จมอยู่จากราชวงศ์ก่อน...“
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวต่อไป
“หากอาศัยโอกาสซ่อมแซมระบบชลประทาน หาเงินก้อนนั้นพบพร้อมกันไปด้วย ก็ถือว่าใช้เป็นเงินชำระหนี้ค่าปรับปรุงแม่น้ำใหญ่ ขาดอะไรได้สิ่งนั้น ก็นับเป็นน้ำใจแห่งสวรรค์”