เซียวว่านจินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างกึกก้อง
“ฮ่าฮ่าฮ่า ใต้เท้าสวี่อายุยังน้อยก็รู้จักเสียสละผลประโยชน์แล้ว ดีๆ”
เขาหันไปมองเซียวหลานจือ “ได้ยินหรือไม่ ทางฝั่งเจ้า ข้าไม่กลัวว่าเจ้าจะทำไม่สำเร็จ”
แต่เซียวหลานจือรีบโบกมือปฏิเสธ
“ไม่ได้ๆ เงินปันผลหนึ่งส่วนสำหรับข้าแล้วมากเกินไปจริงๆ ข้ารับไม่ได้ ใครจะไปคิดว่าการได้ดูแลการค้านี้ จะทำให้ข้าหาเงินได้มากมายขนาดนั้น”
เซียวหลานจือไม่ยอมรับเด็ดขาด
สวี่ชิงกลับยิ้มอย่างอารมณ์ดี
“พี่หลานจือไม่ต้องถือสาเช่นนั้น แม้แต่พี่น้องร่วมสายเลือดยังต้องคิดบัญชีกันให้ชัด สิ่งที่เป็นของท่าน ท่านก็รับไว้เถิด”
ซ่งเหยาก็เสริมขึ้นข้างๆ ว่า “ใช่แล้ว พี่หลานจือ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ท่านสมควรได้รับ”
เซียวหลานจือยังคงปฏิเสธ “ไม่ได้ๆ รับมากเกินไปไม่ได้”
เซียวว่านจินเห็นดังนั้น จึงเอ่ยปากว่า
“อย่างนี้แล้วกัน เงินปันผลหนึ่งส่วนมากเกินไปจริงๆ เอาไว้ครึ่งส่วนก็พอ หลานจือ เจ้าอย่าปฏิเสธอีกเลย นี่คือน้ำใจของใต้เท้าสวี่และคุณหนูซ่ง”
เซียวหลานจือเห็นว่าไม่อาจขัดได้ จึงได้แต่ขอบคุณอย่างนับครั้งไม่ถ้วน
หลังจากพวกเขาจัดสรรกันเสร็จ ซูม่านก็มองไปที่หลี่วาน
“วานวาน เอาเช่นนี้ เจ้าลองมาก่อนหรือไม่?”
หลี่วานยิ้มแห้งๆ พลางกล่าว “ไม่ละ กำลังทรัพย์ของครอบครัวข้าเทียบกับคุณหนูซูไม่ได้ ยังให้ท่านมาก่อนเถิด”
ซูม่านก็รู้ดี ว่าวันนี้คนเหล่านี้ต่างรอให้ตนประมูลราคากันอยู่
นางจึงลุกขึ้นยืนกล่าวว่า “เช่นนั้นวันนี้ข้าขอจองซื้อสูงสุดที่สองหมื่นตำลึง คิดเป็นหนึ่งส่วนของหุ้น หากในอนาคตมีผู้เกี่ยวข้องกับข้าอยากร่วมลงหุ้นอีก ก็ให้เฉลี่ยจากส่วนของข้าไป จะได้ไม่ไปเบียดส่วนหุ้นที่เหลือ”