ร่างเดิมสอบไม่ผ่านหลายครั้ง คงไม่ใช่แค่เรื่องความสามารถ
มีคนไม่ต้องการให้เขาสอบผ่าน!!!
ความคิดนี้ผุดขึ้นมา คิ้วของสวี่ชิงก็ขมวดไม่คลายอีกเลย
เขาทบทวนความสัมพันธ์ของผู้คนรอบข้างของร่างเดิม ผู้ที่สามารถลงมือในเรื่องแบบนี้ได้...
สวี่ต้าเหนียนหนีไม่พ้น
คนอยู่เบื้องหลังเขาก็เป็นไปได้เช่นกัน!
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาไต่สวนเรื่องนี้
สวี่ชิงเปิดหนังสือ “โจทย์คัดสรรการสอบระดับอำเภอ” และเริ่มเทียบเคียงแนวคิดการแตกประเด็นในปีก่อนๆ ทีละข้อ
เขามาจากยุคหลัง มุมมองและระดับในการมองปัญหาต่างจากนักปราชญ์ในยุคนี้โดยสิ้นเชิง โจทย์บทความนโยบายที่ดูยุ่งยากในยุคนี้หลายข้อ เปลี่ยนมุมมองก็จะพบช่องทางการแตกประเด็นใหม่
เขาขีดเขียนลงบนกระดาษ โดยไม่รู้ตัวก็ดึกดื่นไปแล้ว
...
เช้าวันรุ่งขึ้น...
ปังๆๆ...
สวี่ชิงซึ่งหลับอยู่ในความฝัน ได้ยินเสียงเคาะประตูอย่างเร่งรีบ
เขาลืมตาขึ้นอย่างมึนงง ก็ได้ยินเสียงนางซุนตะโกนมาจากข้างนอก: “ชิงเอ๋อร์! รีบลุกขึ้นเร็ว! เรื่องใหญ่แล้ว!”
สวี่ชิงลุกขึ้นนั่งทันที คว้าเสื้อคลุมมาสวม แล้วเปิดประตู: “แม่ เกิดอะไรขึ้น?”
นางซุนรีบร้อนจนพูดไม่ค่อยชัด: “ภรรยาเจ้าจะถูกคนชิงตัวไปแล้ว จะไม่ให้รีบได้อย่างไร! รีบไปเร็ว!”
ความง่วงในสมองของสวี่ชิงสลายหายไปทันที สะดุ้งตื่นเต็มตา: “อะไรนะ? ใครจะชิง?”
“รีบไปที่บ้านสกุลซ่งดูเถิด!”
สีหน้าสวี่ชิงเปลี่ยนไป ทันใดนั้นก็เดินออกไปข้างนอก
ตรอกของบ้านสกุลซ่งลึกและแคบกว่าตรอกบ้านสกุลสวี่ แต่ลานบ้านกลับกว้างกว่าเล็กน้อย
ซ่งเหยาขยันด้วยตัวเอง ลานบ้านจึงถูกจัดเก็บสะอาดเรียบร้อย...