สวี่ชิงเงยหน้ามอง หน้าโรงเตี๊ยมจวงหยวนโหลวมีผู้คนมุงอยู่เป็นวง กลางวงมีเงาร่างที่คุ้นตาหลายคน...
เฉินซื่อจิ้น โจวคัง ซุนเต๋อไฉ และบ่าวรับใช้อีกสามสี่คนที่หน้าตาไม่คุ้นเคย
พวกเขาถูกบ่าวรับใช้สองคนกั้นไว้หน้านอก
โจวคังยื่นมือชี้ไปที่จมูกบ่าวรับใช้คนหนึ่ง เสียงดังลั่นไปทั้งถนน
“ตาบอดหรือไง! ไม่ดูหรือว่าคุณชายเฉินเป็นใคร กล้ากั้นข้าไว้ข้างนอก!”
ซุนเต๋อไฉช่วยพูดเสริมข้างๆ: “คุณชายเฉินเป็นแขกประจำโรงเตี๊ยมจวงหยวนโหลว นายท่านของพวกเจ้ายังต้องเกรงใจสามส่วน เจ้าคนเฝ้าประตูอย่างเจ้ากล้ากั้นอีกหรือ?''
บ่าวรับใช้ยืนห้อยมือ ท่าทางไม่ถ่อมตนและไม่ยโส: “วันนี้ไม่เหมือนวันก่อน มีเพียงแขกที่ถือคำเชิญเท่านั้นจึงจะเข้าได้ ทางเราออกประกาศไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ขอท่านทั้งหลายจงอดโทษด้วย”
โจวคังก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว นิ้วเกือบจะจิ้มไปที่ใบหน้าบ่าวรับใช้: “ข้าจะอดโทษอะไรให้แม่เจ้า...”
“โจวคัง” เฉินซื่อจิ้นกันคำพูดที่เหลือของโจวคังไว้
สายตาของเขามืดมนลง แม้จะไม่แสดงออกตรงนั้น แต่มือที่ถือพัดจีบก็เปิดปิดไปมา เห็นได้ชัดว่ากำลังอัดอั้นความโกรธไว้
กำลังชะงักงันกันอยู่ หลี่เยี่ยนก็พาเพื่อนร่วมสำนักสองคนเดินเข้ามา