หลี่เยี่ยนอธิบายต่อว่า
“คณิตศาสตร์นี่สำหรับข้าแล้วค่อนข้างยาก แต่ไม่เรียนไม่ได้ เปิดฤดูใบไม้ผลิมีการสอบระดับอำเภอที่มีข้อคณิตศาสตร์ด้วย ปกติไม่เรียนก็แล้วไป พอถึงเวลาสอบจริง ๆ ทำไม่ได้สักข้อ”
อีกคนก็ถอนหายใจตาม “ให้ข้าท่องตำราคลาสสิก ยังพอรับมือได้สองสามบท แต่คณิตศาสตร์นี่...ข้าไม่รู้เรื่องเลยจริง ๆ ทุกครั้งที่เจอโจทย์แบบนี้ก็อยากฉีกหนังสือทิ้ง”
จอมอ้วนเซียวลูบคางสองชั้นของตัวเอง
“เหอะ ๆ ท่านจะว่าข้าท่องสามอักษรไม่เก่ง ข้าก็ยอมรับ แต่คณิตศาสตร์นี่ไม่เหมือนกันนะ พวกเราคนค้าขาย คิดบัญชีเป็นหน้าที่”
หลี่เยี่ยนใช้นิ้วชี้ไปที่โจทย์ข้อหนึ่งบนกระดาษ
“ข้อนี้...มีโจทย์ไก่กับกระต่ายในกรงเดียวกัน นับหัวได้สามสิบห้า นับขาได้เก้าสิบสี่ ถามว่าไก่กับกระต่ายอย่างละกี่ตัว?...ข้าคิดมาเกือบสองเค่อแล้ว ก็ยังนึกไม่ออกว่าจะตั้งสมการยังไง”
เซียวหมิงหยวนก้มลงมองข้อความนั้น สมองก็มีกลุ่มตัวเลขผุดขึ้นมาทันที ปากเร็วกว่าสมอง พูดออกไปโดยไม่ยั้งคิด
“ไก่ยี่สิบสามตัว กระต่ายสิบสองตัวไง”
ในศาลาเงียบลงชั่วขณะ
มือของหลี่เยี่ยนลอยค้างกลางอากาศ เพื่อนร่วมห้องทั้งสองเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน จ้องมองเซียวหมิงหยวนเป็นตาเดียว สายตาเหมือนเจอผี
เซียวหมิงหยวนเองก็ตกใจเหมือนกัน รีบโบกมือ
“ข้าพูดมั่ว ๆ มั่ว ๆ...” หลี่เยี่ยนก้มลงตรวจคำนวณบนกระดาษอย่างรวดเร็ว แล้วเงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกกว้างกว่าตอนที่ดูต้นฉบับบทกวีเสียอีก
“...ถูกต้อง! ไก่ยี่สิบสามตัว กระต่ายสิบสองตัว พอดี! คุณชายเซียว ท่านคิดได้ยังไง?”
เซียวหมิงหยวนเกาหัวแป้ก ๆ หัวเราะแหะ ๆ สองที