สวี่ชิงไม่ได้ถามอีก แต่สายตาจับจ้องไปที่หวังต้าฟู่ไม่วางตา
หวังต้าฟู่ก็ไม่ปิดบัง “ที่ยากยิ่งกว่าคือวัตถุดิบของปูนขาว นั่นคือหินปูน”
สวี่ชิงรู้สึกไม่ค่อยเข้าใจ “แถวนี้ของเราไม่ได้ไกลจากภูเขาเท่าไรนัก หินปูนก็อยู่ในภูเขา ไม่ได้ขุดกันง่าย ๆ งั้นหรือ?”
หวังต้าฟู่ส่ายหน้า ถอนหายใจยาว
“พูดง่าย แต่การขุดตามอำเภอใจคงไม่มีเรื่องแบบนี้หรอก ตอนนี้ก็เพราะชาวหมู่บ้านนิวเจียไม่ยอมให้เกวียนหินของพวกเราผ่านไป หากไม่มีหินก็ไม่สามารถเผาปูนขาวได้ จึงต้องขายเฉพาะที่จำเป็นจริง ๆ”
สวี่ชิงขมวดคิ้ว “เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?”
หวังต้าฟู่เงยหน้ามองท้องฟ้า
“ทำอย่างไรได้ มันเป็นข้อพิพาทเรื่องแหล่งน้ำ”
ที่แท้ก็เพราะลำน้ำตื้นเขิน อัตราการไหลของแม่น้ำยิ่งลดน้อยลงเรื่อย ๆ
ทั้งสองหมู่บ้านต่างต้องการใช้น้ำมากกว่า จึงต่างเอียงไปทางตัวเองในการสร้างเขื่อนกั้นน้ำเพื่อผันน้ำ ก่อให้เกิดความขัดแย้งขึ้นเรื่อย ๆ
สวี่ชิงฟังจบ กัดริมฝีปาก “เรื่องแหล่งน้ำนั่นมันเรื่องใหญ่จริง ๆ”
หวังต้าฟู่พยักหน้า ถอนหายใจยาวอีกครั้ง
“ใช่แล้ว สองหมู่บ้านแย่งน้ำกันมาเกือบสองปีแล้ว เดิมทีเพราะต่างก็มีญาติพี่น้องกันบ้าง ยังรักษาหน้าตากันไว้ แต่ตอนนี้กลับเป็นเหมือนศัตรูกันไปแล้ว
จะไปขนหินปูนต้องผ่านเขตหมู่บ้านนิวเจีย พวกเขาไม่ยอมให้ผ่าน ไม่ว่าเราจะมีเตาเผามากแค่ไหน ก็เผาปูนขาวออกมาไม่ได้
สวี่ชิงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ยขึ้น
“เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ หากความขัดแย้งระหว่างหมู่บ้านไม่ได้รับการแก้ไขให้ทัน ก็จะยิ่งฝังลึก สุดท้ายอาจกลายเป็นการทะเลาะวิวาทด้วยอาวุธ ซึ่งไม่ใช่เรื่องแย่งน้ำอีกต่อไป แต่อาจกลายเป็นศัตรูกันไปชั่วลูกชั่วหลาน”
นี่ไม่ใช่การพูดพล่อย ๆ ของสวี่ชิง
ในภพเดิม ในบางหมู่บ้าน เพื่อแย่งชิงทรัพยากร ความแค้นสามารถฝังรากลึกได้หลายสิบปี หรือแม้กระทั่งร้อยปี