เมื่อในห้องเหลือเพียงสองคน เซียวหมิงหยวนก็หยิบตั๋วเงินหลายใบออกจากอกเสื้อ ปูเรียงบนโต๊ะเป็นรูปพัด จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ รวมเป็นห้าร้อยตำลึง
สวี่ชิงมองกองตั๋วเงินนั้นแล้วขมวดคิ้ว “ท่านหมายความว่ากระไร? เงินปันผลมิใช่สรุปสิ้นปีหรือ?”
เซียวหมิงหยวนผลักตั๋วเงินไปตรงหน้าเขา “ตามระเบียบแล้วต้องสรุปสิ้นปี แต่ท่านไม่เหมือนคนอื่น ท่านต้องการเงินรักษาคุณหนูซ่ง ห้าร้อยตำลึงนี้เป็นงวดแรก ต่อจากนี้ทุกเดือนข้าจะจ่ายให้ท่านก่อน ไม่ต้องรอสิ้นปี”
สวี่ชิงยกมือปฏิเสธ “ไม่ได้หรอก เสื้อในสตรีกำลังขยายกิจการ ต้องใช้เงินอีกมาก...”
เซียวหมิงหยวนขัดขึ้น “เรื่องเสื้อในสตรีท่านไม่ต้องกังวล ข้าทำแบบนี้มาตลอด... คนอยากร่วมหุ้นมีมากมาย จ่ายเงินซื้อส่วนแบ่งก็พอ ไม่ได้กระทบเงินสดของเราแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้น...”
เขาลดเสียงลงแล้วยิ้ม “ยังมีแว่นตา อีกทั้งเหล้ากลั่น และกระจกที่ท่านว่าไว้ เรื่องเงินทองท่านไม่ต้องเป็นห่วง ท่านทุ่มเทเตรียมตัวสอบระดับอำเภอเถอะ ภายหน้ายังมีกิจการอีกมากที่เราจะทำ”
สวี่ชิงมองเขา นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วเก็บตั๋วเงินขึ้นมา
เขายิ้มเจื่อน ยกมือขึ้นลูบสันจมูกที่ได้รูปของตน
“ก็ได้ ข้าไม่เกรงใจท่านแล้ว บ้านกำลังสร้าง เหยาเหยาต้องเข้าเมืองหลวงรักษาอาการป่วย ช่วงนี้เงินทองก็เป็นน้ำเป็นไฟจริงๆ โชคดีที่ยังไม่ต้องซื้อที่ดินใหญ่โต ไม่ต้องใช้เงินก้อนโต”
เซียวหมิงหยวนหัวเราะคิก “อ้อ พูดถึงเรื่องซื้อบ้าน ข้าจะพาท่านไปดูที่ดินสักสองสามแห่งที่เหมาะสม ท่านจะอยู่บ้านทรุดโทรมนั้นไปให้คนอื่นหัวเราะเยาะได้อย่างไร?”
สวี่ชิงพยักหน้า “ได้ ท่านจัดการเถอะ”
ทั้งสองคนลุกขึ้น เดินออกไปด้วยกัน