หลี่เยี่ยนพาคนเดินมาถึงหน้าประตูแล้วหยุดชะงัก
หน้าประตูมีคนยืนอยู่แล้ว...
คนผู้นั้นคือเจิ้งโหยวเต๋อ
เขาสวมชุดขุนนางเก่าๆ สะพายป้ายประจำตำแหน่งไว้ที่เอว
หลี่เยี่ยนตะลึงเล็กน้อย “ท่านลุงเจิ้ง ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?”
เจิ้งโหยวเต๋อมองคนสองสามคนที่อยู่ข้างหลังเขา แล้วมองหน้าหลี่เยี่ยนที่แฝงความแปลกใจเล็กน้อย
“การจับกุมผู้ละทิ้งหน้าที่เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว โจวซื่ออันคืนนี้มิได้อยู่เวรตามหน้าที่ ตามกฎแล้วต้องให้สำนักผู้ดูแลของข้าจัดการ เจ้าคงไม่คิดว่าเรื่องเช่นนี้ต้องไปรบกวนท่านนายอำเภอหรอกนะ?”
เขาพูดเสริมอีกประโยค
“อีกอย่าง โจวซื่ออันอยู่กับตระกูลเฉินมานาน ข้าย่อมไม่ปล่อยให้พวกเขาสำราญใจ”
หลี่เยี่ยนได้ยินความหมายในคำพูดของเขา จึงไม่ถามอะไรอีก หลบทางให้
“เช่นนั้นก็รบกวนท่านลุงเจิ้งเดินนำหน้า”
...
...
คณะคนเดินกันเป็นขบวนไปยังร้านเหล้า
ประตูหลังร้านเหล้าไม่ได้ล็อก แสงตะเกียงสลัวลอดออกมาจากช่องประตู
เจิ้งโหยวเต๋อผลักประตูแล้วนำคนบุกเข้าไป
ในห้องมีตะเกียงน้ำมันดวงหนึ่งส่องแสง ใต้ตะเกียงปูเสื่อที่เก่าครึ่งหนึ่ง มีเสื้อผ้ากองระเกะระกะสองกอง
โจวซื่ออันกำลังนั่งอยู่ที่ขอบเตียง กางเกงหลุดร่วงอยู่ที่เอว ครึ่งบนเปลือยกาย
หญิงม่ายตรงหน้าก็แต่งกายเช่นเดียวกัน ยังคงมีเสน่ห์เหลืออยู่ อกเปลือยเปล่า ผมเผ้ายุ่งเหยิง
หญิงม่ายยังพูดอยู่ว่า “วันนี้ทำไมเร็วจัง คราวหน้าเลิกเหล้าก็อย่ามานะ แกกินเหล้าทีไรก็เร็วทุกที ข้ายังไม่ทันจะสุขสบายเลย”