เจิ้งโหยวเต๋อเอ่ยพลางยิ้ม
“เป็นไปตามคาด หากเขาสามารถใช้แผนอะไรต่อโจวซื่ออันได้ ก็คงจะลึกซึ้งน่ากลัวเกินไป อย่างนี้จึงจะปกติ
อย่างไรก็ตาม ที่ทำให้ตระกูลเฉินได้รับความเสียหาย ข้าก็ดีใจเช่นกัน เมื่อก่อนข้าต้องทนรับลมหายใจอันน่ารำคาญของพวกเขามามาก บัดนี้ถึงทีให้พวกเขาได้ลิ้มรสชาติของการถูกคนแทงข้างหลังบ้างแล้ว“
กล่าวจบ เขาก็หันหลังเดินจากไป มือไพล่หลัง ก้าวเท้าเบาสบายราวกับอายุอ่อนลงหลายปี
...
...
เซียวหมิงหยวนกลับมาถึงจวนเซียว เซียวหลานจือยังคงนั่งอยู่ในห้องโถงยังไม่นอน
เด็กสองคนอยู่ตรงหน้า ง่วงจนหัวกระตุกเหมือนลูกเจี๊ยบจิกข้าว
เซียวหมิงหยวนรู้ดี พี่สาวให้เด็กทั้งสองมารอฟังข่าวดีด้วยกัน
เซียวหลานจือนั่งอยู่ใต้แสงตะเกียง มือกำลังเย็บอาภรณ์ผืนหนึ่ง
แต่รอยฝีเข็มนั้นเบี้ยวเอียง เห็นได้ชัดว่าใจกำลังสั่นระริก
เซียวหมิงหยวนวางหนังสือหย่าขาดไว้ตรงหน้านาง แล้วเอ่ย
“จัดการเรียบร้อยแล้ว เขาเซ็นชื่อรับสารภาพ หลังถูกเฆี่ยนก็จะจากไป ลูกทั้งสองเป็นของพี่ เขาบอกว่าไม่ขอเงินสักอีแปะ แต่ข้าก็ยังให้เขาอีกหนึ่งร้อยตำลึง ถือเป็นการปิดบัญชี”
“ให้ก็ให้เถิด หลายปีก่อน เขาก็ยังดีกับข้าอยู่บ้าง หนึ่งร้อยตำลึงถือเป็นการจบกันเสียที”
เซียวหลานจือมองลายเซ็นบนหนังสือหย่า วางงานเย็บปักในมือลง
นางก้มหน้าลง นิ่งเงียบอยู่เนิ่นนาน แล้วพับหนังสือหย่าเก็บไว้ในอก กอดเด็กทั้งสองไว้แล้วเอ่ยแผ่วเบา
“ต่อไปนี้ ในที่สุดก็ไม่มีพ่อที่คอยสร้างความวุ่นวายมาทำร้ายพวกเราแล้ว”
เซียวหมิงหยวนมองน้ำตาของพี่สาวไหลริน แต่ไม่ได้ช่วยเช็ด
เพราะเขารู้ดี น้ำตานี้คงเป็นน้ำตาแห่งความสุขเป็นแน่
...
...
รุ่งเช้าวันถัดมา ฟ้าสางพอดี
เซียวหมิงหยวนถูกใครบางคนเปิดผ้าห่มออกอย่างไม่ทันตั้งตัว