เฉินเฉิงซ่งออกคำสั่ง
“พวกเจ้าไปเบิกเงินจากห้องบัญชี หาคนไปกระจายข่าวตามท้องถนน ว่าสินค้าของตระกูลเซียวนั้นมาไม่ทราบที่มา ใช้แล้วไม่ดีต่อร่างกาย อย่างไรก็ต้องไม่ให้พวกเขาตั้งชื่อเสียงได้อย่างราบรื่น”
เฉินซื่อจิ้นตบหน้าอกรับประกัน
“ท่านพ่อ โปรดวางใจ เรื่องทำลายข้าวของ ข้าน้อยถนัดที่สุด”
ทั้งสามคนไปเบิกเงินจากห้องบัญชี ออกจากจวนเฉินแล้วมุ่งหน้าสู่ตลาดและตรอกซอกซอย
พวกอันธพาลรับเงินแล้วก็แยกย้ายกันออกไป
บ้างนั่งยองอยู่มุมถนน หน้าตึกน้ำชา ข้างตลาดผัก พอเห็นผู้คนสัญจรไปมาก็เข้าไปพูดจาสองสามประโยค
ชายฉกรรจ์เปลือยท่อนบนคนหนึ่งนั่งยองอยู่ปากถนนฝั่งใต้ เอ่ยกับแม่ค้าซื้อผักที่เดินผ่าน
“ป้าเอ๊ย ท่านรู้ข่าวหรือยัง? ผ้าของตระกูลเซียวทั้งหมดเป็นของที่พวกขอทานใช้แล้ว ใส่แล้วคันจนทนไม่ไหว”
อีกคนหนึ่งร่างผอมเหมือนลิง ยืนดึงชายชราที่กำลังดื่มชาอยู่หน้าตึกน้ำชา
“ท่านลุง ของของตระกูลเซียวนั่นอย่าได้ซื้อเด็ดขาด ข้าได้ยินว่ามีคนลองใช้แล้วขึ้นผื่นตามตัว เกือบเอาชีวิตไม่รอด”
บรรดานักดื่มชาบ้างก็เชื่อ บ้างก็กึ่งเชื่อกึ่งสงสัย
แต่ข่าวลือเริ่มแพร่กระจายไปอย่างบ้าคลั่ง
เรื่องดีไม่ออกนอกบ้าน เรื่องชั่วลือไปไกล
ไม่นานนัก ก็แพร่ไปแล้วครึ่งถนน
ภายในโรงสุรา เรื่องราวยิ่งบิดเบือนไปไกลกว่าเดิม
บางคนถึงกับว่าสินค้าของตระกูลเซียวมีพิษ แล้วเอาเรื่องคนตายปริศนาในช่วงนี้ไปโทษผ้าของตระกูลเซียว
“พวกท่านไม่รู้หรือ? หลิวหัวโตท้ายเมืองใต้ เมื่อก่อนเป็นคนแข็งแรงมากขนาดไหน ยังเคยรับจ้างทำงานให้ตระกูลเซียว เพียงเพราะผ้านั่นมีปัญหา จู่ ๆ ก็เริ่มไอเป็นเลือด แล้วก็ตาย”