โจวคังกล่าวเสริมจากด้านข้าง
“คุณชายเฉิน พวกเราจะตามไปดูด้วยดีไหม?”
ซุนเต๋อไฉก็เอามือกุมหน้าอยู่เช่นกัน
“ใช่ ๆ ดูสถานการณ์จริงก่อน จะได้ลงมือได้สะดวก”
ทั้งสามคนช่วยกันปัดรอยเท้าบนตัวออกจากกัน สะบัดฝุ่นออก
จากนั้นก็เลี่ยงไปทางด้านข้าง ตามไปอย่างห่าง ๆ
พวกเขาไม่กล้าเข้าไปใกล้แล้ว เกรงว่าจะถูกซ้อมอีกสักรอบ
………
เมื่อขบวนรถประดับดอกไม้เคลื่อนผ่านถนนสายยาวอย่างช้า ๆ
เซียวหมิงหยวนหมอบอยู่ที่หน้าต่างชั้นสองมองลงไปเบื้องล่าง
เขามองเห็นเหล่าสาวงามแห่งบ้านชุนหงยืนอยู่บนขบวนรถประดับดอกไม้ ผ้าโปร่งบางถูกสายลมพลิ้วขึ้นเผยให้เห็นเสื้อในสตรีเบื้องล่าง
ไม่ต้องพูดถึงพวกผู้ชายข้างถนน แม้แต่สายตาของพวกผู้หญิงก็จ้องเขม็งไม่วางตา
คนที่กล้าหน่อยก็เขย่งเท้าบีบไปข้างหน้า พลางเบียดไปพลางถามคนข้าง ๆ
“รีบบอกทีว่ามีที่ไหนขาย เรื่องนี้สำคัญกับข้ามาก”
เซียวหมิงหยวนหันไปตะโกนเข้าไปในห้อง “สำเร็จ!”
พอร้องเสร็จก็หดหัวกลับเข้าไป ความตึงเครียดในใจพลันผ่อนคลายลงในที่สุด
แต่ความครึกครื้นบนท้องถนนเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเอง
ขบวนรถประดับดอกไม้เคลื่อนวนรอบถนนสายยาวหนึ่งรอบ สุดท้ายก็มาจอดที่หน้าโรงเตี๊ยมจวงหยวนโหลว
งานชมของเสื้อในสตรีจัดขึ้นที่ชั้นสองของโรงเตี๊ยมจวงหยวนโหลว
นอกจากบัตรเชิญเหล่านั้นแล้ว
บัตรเข้างานที่ตั้งราคาไว้เดิมนั้น ราคาใบละหนึ่งตำลึงเงิน
เตรียมไว้สองร้อยใบ ตอนแรกทุกคนคิดว่าขายไม่หมด
ผลปรากฏว่าขบวนรถประดับดอกไม้ยังไม่ทันจอดสนิท ผู้คนที่หน้าโรงเตี๊ยมจวงหยวนโหลวก็หลั่งไหลกันเข้ามาอย่างน้ำขึ้นน้ำลง