สวี่ชิงนั่งอยู่ที่ลานบ้าน หยิบกิ่งไม้เล็กๆ ขีดเขียนลงบนพื้น แล้วก็ลบออก เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยปาก
“ที่ได้ยินจากเด็กสองคนก่อนหน้านี้ เขามักจะไปหาหม้ายขายเหล้าคนนั้นบ่อยๆ ใช่หรือไม่?”
สีหน้าเซียวหลานจือเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็กลับเป็นปกติในทันที น้ำเสียงแฝงไว้ซึ่งความชาชิน
“ไม่ใช่แค่ค้างคืนธรรมดา แต่คบหากันมานานแล้ว หม้ายคนนั้นอายุสามสิบต้นๆ สามีตายมาไม่กี่ปี เปิดร้านเหล้าเล็กๆ โจวซื่ออันแวะเวียนไปหาเป็นประจำ บางครั้งหลายวันไม่กลับบ้าน ข้าเคยเอ่ยปากครั้งหนึ่ง เขาก็โยนชามใส่แล้วด่าข้าทั้งคืน”
เซียวหมิงหยวนยิ่งฟังยิ่งโมโห “พี่สาว เหตุใดเรื่องเช่นนี้ท่านไม่เคยเล่าให้ข้าฟังอย่างละเอียดมาก่อน?”
เซียวหลานจือมองเขาคราหนึ่ง แต่ไม่ตอบ
แต่ความหมายนั้น เซียวหมิงหยวนกลับเข้าใจ
ต่อให้พูดออกไปก็จะได้อะไร? ลูกสาวที่แต่งออกไปแล้ว ตระกูลฝ่ายหญิงจะร่ำรวยเพียงใด ก็ยากจะเข้าไปยุ่งเรื่องของคนอื่น
แต่ตอนนี้ต่างกันแล้ว ธุรกิจเสื้อในสตรีเริ่มรุ่งเรือง หลานจือมีเงินอยู่ในมือ ย่อมมีอำนาจต่อรองมากขึ้น
สวี่ชิงวางกิ่งไม้ลง ลุกขึ้นปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า
“สถานการณ์เช่นนี้ คงอยู่กับโจวซื่ออันต่อไปไม่ได้อีก ยิ่งทนทุกข์นานก็ยิ่งเจ็บปวด ข้าเห็นว่า คืนนี้เราควรจัดการให้เด็ดขาดกับเขาเสียที”
เซียวหมิงหยวนฟังความหมายในคำพูดแล้ว รีบรับช่วงต่อทันที
“พี่สาว ตัดสินใจเร็วเถิด”
เซียวหลานจือเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ พยักหน้า
“ข้ายังมีความหวังเล็กน้อยกับเขา อย่างไรเสียเขาก็เป็นพ่อของลูก หากหย่าขาดกันจริง ลูกสองคนจะเป็นอย่างไร? แต่วันนี้เขาก่อเรื่องเช่นนี้ ข้าก็ได้เห็นชัดแล้ว ลูกสองคนอยู่กับเขามีแต่จะรับความทุกข์ทรมาน”