สวี่ชิงย่อตัวลงบนหาดทรายริมน้ำ มือขยำดินในกำมือ ยังคงครุ่นคิดถึงผืนแผ่นดินที่ต่อเนื่องกันเป็นผืนเดียว
ซูม่านยืนอยู่ข้างกาย กำลังจะเอ่ยปากพูด
สายตาของทั้งคู่ เกือบจะพร้อมกันถูกดึงดูดไปที่เรือสามลำที่แล่นเข้ามาจากกลางแม่น้ำ
เรือลำแรก ใหญ่กว่าเรือประมงทั่วไปเท่าตัว
ตัวเรือทาด้วยน้ำมันยางไม้สีเข้ม ข้างกราบเรือทั้งสองฝั่งมีองครักษ์รูปร่างกำยำราวห้าคนยืนอยู่ ปลายดาบที่เอวสะท้อนแสงวับวาว
ตามหลังมาอีกสองลำที่เล็กกว่า แต่ก็ยังใหญ่โตกว่าเรือประมงทั่วไปมากนัก
คนที่ยืนอยู่บนขอบเรือก็ไม่เหมือนคนพายเรือธรรมดา เท้าราวกับหยั่งรากติดพื้น สายตากวาดมองไปทั่ว เห็นได้ชัดว่าล้วนเป็นผู้มีวิชากายา
สายตาของซูม่านหยุดอยู่ที่หัวเรือใหญ่เพียงครู่หนึ่ง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย แล้วพูดเสียงเบาลง
“คนบนเรือคือเฉิงผิงและซื่อจื่อของจ้าวอ๋อง”
สวี่ชิงมองตามสายตานาง คนที่ยืนอยู่บนหัวเรือ เขารู้จัก
เฉิงผิงสวมชุดบัณฑิต ยืนประสานมืออยู่ข้างกราบเรือ กำลังหันข้างพูดกับคนข้างกาย
ข้างกายเขามีหลี่จิ่งเหยียนยืนอยู่ ทั้งคู่ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ สายตาจับจ้องไปที่ฝั่ง
และข้างกายพวกเขายังมีอีกสองคน เป็นสามีภรรยาวัยกลางคนคู่หนึ่ง แต่งกายสุภาพเรียบร้อย
บุรุษรูปร่างปานกลางค่อนข้างผอม ใบหน้าคมคาย ดวงตามีแววสงบนิ่งราวกับเคยผ่านมรสุมชีวิตมามาก
ส่วนสตรีข้างกายเขา สวมเสื้อคลุมสีครามเก่าใหม่ปนกัน ใบหน้าอ่อนโยน คิ้วตาคล้ายกับซ่งเหยาราวเจ็ดแปดส่วน
แม้แต่หางตาที่ย้อยลงเล็กน้อย ก็ราวกับแกะพิมพ์เดียวกัน