“ข้าถามเจ้า เจ้าหากไม่ตอบให้ดี ข้าจะหักนิ้วเจ้าทีละนิ้ว!”
โจวหลิงเฟิงเอ่ยถามอย่างสงบ!
หงจิ่วหมิงรีบหักนิ้วโป้งของจางจงเหลียงอย่างรวดเร็ว ฝ่ายหลังร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดทันที
“ชายชราบนพื้นคนนี้ เจ้าเป็นคนฆ่าหรือไม่!”
โจวหลิงเฟิงถามขึ้น
“ไม่ใช่ข้าฆ่า! เป็นลูกน้องของข้าฆ่า! ไม่เกี่ยวกับข้า!”
จางจงเหลียงเป็นพวกข่มคนอ่อนแอ เกรงกลัวคนแข็งแกร่ง รีบปฏิเสธทันที
นี่เป็นกลอุบายที่พวกบุตรหลานขุนนางใช้กันเป็นประจำ พอถูกสืบสอบก็ให้บ่าวไพร่ใต้บังคับรับผิดแทน มากสุดก็แค่ชดใช้เงินเล็กน้อยก็จบเรื่อง
“เป็นเจ้าที่สั่งให้คนใช้ฆ่าปู่ของข้า เจ้าคือฆาตกร!”
หญิงสาวผู้นั้นเอ่ยกล่าวหาทั้งน้ำตาอย่างสะอื้นไห้
เสียงของนางไพเราะยิ่งนัก ดั่งเสียงนกขมิ้นร้อง!
หญิงสาวชั้นเลิศผู้งดงามและมีเสียงไพเราะเช่นนี้ กลับมาจากครอบครัวชาวนา
“ต่อให้เป็นฝีมือคนใช้ของเจ้า เจ้าก็ต้องชดใช้ค่าเสียหายแก่เขา!”
โจวหลิงเฟิงจ้องมองจางจงเหลียงอย่างเย็นชา!
คนถ่อยเช่นนี้ เขาอยากจะฟันให้ตายคามือเสียจริง!
แต่ตามกฎหมายบ้านเมืองต้าโจว จางจงเหลียงกลับไม่ถึงกับต้องโทษประหาร
“แค่ชาวนาหัวแก่คนหนึ่ง ชดใช้ไม่กี่ตำลึงก็เกินพอแล้ว!”
จางจงเหลียงเอ่ยอย่างไม่แยแส
แววตาอาฆาตของโจวหลิงเฟิงวาบผ่าน หงจิ่วหมิงก็หักนิ้วเขาอีกหนึ่งนิ้วทันที!
“ชดใช้เท่าไร?”
โจวหลิงเฟิงถามอีกครั้ง
“หนึ่งพันตำลึง ข้ายอมชดใช้หนึ่งพันตำลึง!”
จางจงเหลียงมองโจวหลิงเฟิงด้วยความกลัวยิ่งนัก ไอ้คนผู้นี้ช่างเป็นปีศาจเสียจริง
“คุณหนู คนตายแล้วไม่อาจฟื้นคืน! คนใช้ชั่วผู้นี้ฆ่าปู่ของเจ้า ย่อมต้องชดใช้ชีวิตแน่นอน! จางจงเหลียงผู้นี้เป็นนายของคนใช้ชั่ว ยินยอมชดใช้เงินหนึ่งพันตำลึงแก่เจ้า เช่นนั้นได้หรือไม่!”
โจวหลิงเฟิงมองหญิงสาวแล้วเอ่ยเสียงเบา
“ข้าขอบคุณท่านอ๋อง ทุกอย่างขอให้ท่านอ๋องเป็นผู้ตัดสิน!”
น้ำตาของหญิงสาวไหลรินไม่ขาด สร้างความเวทนาให้ผู้คนมากมาย!
มั่วหลีเองก็รู้สึกคล้อยตามอย่างยิ่ง เดินเข้าไปประคองหญิงสาวแล้วเอ่ยว่า “พี่หญิง โปรดอดกลั้นไว้ รักษาตัวด้วยเถิด”
“พวกเจ้าสองคน จงส่งคนใช้ชั่วสองคนนั้นไปแจ้งความ!”
โจวหลิงเฟิงสั่งการไปยังนักรบผู้กล้าสองนายที่อยู่ข้างกาย