“หากข้าคาดไม่ผิด องค์ชายสองภายในหนึ่งปีจะบรรลุถึงจุดสูงสุดขั้นสอง ภายในสองปีจะต้องสามารถเลื่อนขั้นเป็นปรมาจารย์ใหญ่ขั้นหนึ่งได้!”
โจวหลิงเฟิงในเวลานี้มีแผนการแล้ว
“สายตาของเจ้าน่ากลัวยิ่งนัก! จริงๆ แล้วไม่ต้องถึงสองปี ปีครึ่งก็พอ!”
ไห่ฉางชิงกล่าวเสียงเรียบ
ในฐานะเชื้อพระวงศ์ผู้เป็นเลิศที่สุด ตัวเขามีทรัพยากรนับไม่ถ้วน ย่อมมีความมั่นใจในระดับหนึ่ง
“ข้าต้องการให้เจ้าปิดบังความลับวันนี้ไว้ อีกทั้งหากองค์ชายสองเต็มใจเลื่อนการเลื่อนขั้นเป็นปรมาจารย์ใหญ่ขั้นหนึ่งออกไปเป็นสามปี วันนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไป เป็นอย่างไร?”
โจวหลิงเฟิงหัวเราะเบาๆ
สายตาของไห่ฉางชิงพลันคมกริบน่ากลัวยิ่งนัก ดั่งคมกระบี่ที่ถูกชักออกจากฝักแทงตรงไปยังโจวหลิงเฟิง
“เจ้ากำลังบีบให้ข้าต้องตายพร้อมกับเจ้า!”
กลิ่นอายบนตัวไห่ฉางชิงพลันทอดลึกไร้ขอบเขต เขาพร้อมจะใช้วิชาลับให้ตัวเองก้าวสู่กึ่งขั้นหนึ่งได้ทุกเมื่อ
“ไม่! หากเจ้าไม่เต็มใจ ข้าก็มีวิธีเลื่อนขั้นเป็นกึ่งขั้นหนึ่งเช่นกัน ต่อให้ต้องแลกด้วยราคาอันใหญ่หลวง วันนี้ก็จะสังหารเจ้าที่เมืองผานครให้จงได้!”
โจวหลิงเฟิงกล่าวอย่างเยือกเย็น
สายตาทุกคู่ที่มองเขาพลันเต็มไปด้วยความตะลึงพรึงเพริด!
อ๋องแห่งชนเถื่อนซ่อนความน่ากลัวไว้ลึกยิ่งนัก ที่แท้เขาก็เป็นขั้นสองชั้นสูงเช่นกัน?
พูดจะเลื่อนขั้นก็เลื่อนขั้นเลย?
นั่นคือกึ่งขั้นหนึ่งนะ! ทำให้อัจฉริยะยุทธ์ชั้นยอดนับไม่ถ้วนที่หยุดอยู่เพียงขั้นสองจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
“เจ้าทำได้เหมือนข้าด้วย แต่กลับไม่ยอมทำ?”
ไห่ฉางชิงแรกเริ่มคิดว่ามันช่างไร้สาระสิ้นดี แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่าโจวหลิงเฟิงไม่ได้โม้หรือพูดเล่น
“หากเจ้าไม่เชื่อ ก็ลองดูได้!”
“แต่ถึงเวลานั้น เจ้าก็จะหมดทางเสียใจแล้ว”