ที่ตั้งของกองทัพทหารรักษาพระองค์เมืองเหลยนั้นโดดเด่นเกินห้ามอง!
เพราะด้วยขนาดห้าพันคน แค่เพียงกระโจมก็ต้องนับเป็นร้อยเรียงรายไม่รู้จบ
ตั้วเฟยจ้องมองไปยังทิศไกลตลอดเวลา กล้ามเนื้อเกร็งตึง จนกระทั่งสายตาของเขาปรากฏรถเข็นคันหนึ่ง มุมปากของเขาจึงค่อยๆ เผยรอยยิ้มจางๆ ออกมา
การคาดเดาของเขาไม่ผิดจริงๆ อ๋องแห่งชนเถื่อนมิใช่ราชโอรสธรรมดา!
สมกับเป็นหลานชายของเถียเซวียน บุตรชายของเถี่ยหนิงจื้อผู้เป็นฮองเฮาองค์ก่อน!
พึงรู้ว่าเจ้าเมืองเก่าของเมืองเหลยอย่างหยางหยวนหง แท้จริงแล้วคือคนที่เถี่ยหนิงจื้อผู้เป็นฮองเฮาองค์ก่อนเลี้ยงดูมาด้วยมือของนางเอง!
มิเช่นนั้นเมืองเหลยก็คงไม่สามารถตั้งอยู่บนแผ่นดินของต้าโจวได้อย่างสงบสุขตลอดมา
ตั้วเฟยภักดีต่อหยางหยวนหงอย่างสุดหัวใจ โจวหลิงเฟิงจึงกลายเป็นเป้าหมายที่เขาจงรักภักดีโดยธรรมชาติ
“ข้าผู้กระทำผิด ตั้วเฟย คำนับอ๋องแห่งชนเถื่อน!”
เมื่อโจวหลิงเฟิงมาถึงระยะหนึ่งจั้งจากตั้วเฟย ตั้วเฟยก็คุกเข่าลงข้างหนึ่งทันที กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
เกียรติสูงสุดของนายทหารคือการคุกเข่าข้างหนึ่ง!
สำหรับผู้ที่พร้อมจะสละชีพในสนามรบเพื่อชาติได้ทุกเมื่อ ไม่มีผู้ใดมีอำนาจให้พวกเขาคุกเข่าทั้งสองข้างเพื่อลบหลู่เกียรติ แม้แต่ฮ่องเต้ก็ไม่มีสิทธิ์นี้
“แม่ทัพตั้วเฟย อดทนรอคอยจงรักภักดีต่อเจ้านายเก่าเพื่อล้างแค้น! วันนี้เจ้าทำคุณงามความดีใหญ่หลวงให้ข้า มีความผิดใดเล่า!”
โจวหลิงเฟิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
ในฐานะราชันทหารอันดับหนึ่งแห่งต่างพิภพ สัญชาตญาณของเขานั้นแม่นยำยิ่งนัก
และการฝึกวิชาบำรุงชีวิตจนถึงขั้นสุดท้าย ยังสามารถใช้ลมหายใจสัมผัสจิตใจของผู้อื่นได้อีกด้วย
ตั้วเฟยผู้นี้ไม่มีเจตนาเป็นศัตรูต่อเขาแม้แต่น้อย และยังมีความรู้สึกใกล้ชิดสนิทสนมบางอย่างแฝงอยู่!