วันที่สองหลังหลงลี่เข้าพักในห้องผู้ป่วยแผนกศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจ ซูวานได้เห็นผลตรวจทั้งหมดของเขาในที่ประชุมเช้า
ซีทีสแกนหลอดเลือดโคโรนารีปกติ เอนไซม์กล้ามเนื้อหัวใจขึ้นสูงสุดหลังเข้ารับการรักษาหกชั่วโมง จากนั้นก็ลดลงอย่างต่อเนื่อง น้ำในถุงหุ้มหัวใจไม่เพิ่มขึ้น การทำงานของหัวใจปกติ คลื่นไฟฟ้าหัวใจไม่พบความเปลี่ยนแปลงของภาวะขาดเลือดใหม่ ข้อมูลทั้งหมดชี้ไปที่ข้อสรุปเดียวกัน นั่นคือเขาเป็นคนโชคดี ตำแหน่งที่มีดสั้นแทงเข้าไปห่างจากหัวใจไม่ถึงครึ่งเซนติเมตร แต่ครึ่งเซนติเมตรนี้เองที่ทำให้เขาเปลี่ยนจาก “ผ่าตัดเปิดทรวงอก” กลายเป็น “เฝ้าสังเกตอาการ”
ฝางฟางไล่เคสของหลงลี่ในที่ประชุมเช้าจนครบ จากนั้นก็ปิดแฟ้มเอกสาร แล้วเหลือบมองซูวานครั้งหนึ่ง
“กรณีของผู้ป่วยรายนี้ค่อนข้างพิเศษ ไม่ใช่เพราะอาการ แต่เพราะสถานะ” น้ำเสียงของฝางฟางราบเรียบ แต่ซูวานสังเกตเห็นว่าตอนที่เธอพูดประโยคนี้ สายตาของเธอกวาดไปทั่วห้องประชุมหนึ่งรอบ ราวกับกำลังยืนยันว่าทุกคนที่นั่งอยู่เข้าใจความนัยแฝงของเธอ
“พิเศษตรงไหนคะ?” ซ่งซูหรานถาม
“ตัวผู้ป่วยเองไม่ได้เปิดเผยมากนัก แต่คนที่มาด้วยได้ประสานงานกับฝ่ายรักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลแล้ว” ฝางฟางเลือกใช้ถ้อยคำอย่างระมัดระวัง “โดยสรุปคือ ขอให้พวกเราปกป้องความเป็นส่วนตัวของผู้ป่วยให้มากที่สุดนอกเหนือจากการรักษา ข้อมูลเวชระเบียนไม่เปิดเผยต่อภายนอก การเยี่ยมต้องได้รับความยินยอมจากตัวผู้ป่วยเอง และหน้าห้องไม่ติดป้ายชื่อ”
ห้องประชุมเงียบลงชั่วขณะ
ในโรงพยาบาลเอกชน การปกป้องความเป็นส่วนตัวของผู้ป่วยเป็นเรื่องพื้นฐาน แต่ข้อกำหนดที่ว่า “ข้อมูลเวชระเบียนไม่เปิดเผยต่อภายนอก” นั้นเกินกว่าปกติ นั่นหมายความว่าเคสของหลงลี่ห้ามปรากฏในการอภิปรายเคสทั่วไป ห้ามนำไปใช้สอนงาน และแม้แต่ห้ามบันทึกลงระบบข้อมูลของโรงพยาบาล อย่างน้อยก็ห้ามบันทึกในส่วนที่คนทั่วไปเข้าถึงได้
ซูวานไม่พูดอะไร เธอไม่สนใจสถานะของผู้ป่วย ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร งานของเธอก็เหมือนเดิม คือดูแลรักษาโรคของเขาให้ดี เขียนเวชระเบียนให้เรียบร้อย และอวยพรให้เขาหายดีในวันที่ออกจากโรงพยาบาล
หลังประชุมเช้าเสร็จ ซูวานก็ไปตรวจเยี่ยมผู้ป่วย