หลงลี่ออกจากโรงพยาบาลในวันพฤหัสบดี อากาศกลับมาสดใสได้อย่างน่าประหลาด
ระหว่างที่ซูวานตรวจเยี่ยมผู้ป่วยช่วงเช้า หลงลี่เปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวไว้แล้ว เสื้อคอเต่าสีดำ สวมทับด้วยเสื้อโค้ตสีเทาเข้ม
เขายืนอยู่ริมหน้าต่าง หันข้างเข้าหาประตู แสงอาทิตย์สาดผ่านกระจก ร่างทั้งร่างของเขาถูกแต่งแต้มด้วยสีทองบางๆ
ชุดผู้ป่วยถูกพับเก็บเรียบร้อยวางอยู่บนเตียง เอกสารและโน้ตบุ๊กบนโต๊ะหัวเตียงถูกเก็บไปแล้ว แจกันสีขาวบนขอบหน้าต่างก็หายไปด้วย
ห้องผู้ป่วยดูเหมือนกับตอนที่เขายังมาไม่ถึง สะอาดราวกับไม่มีใครเคยพักอยู่เลย
ซูวานผลักประตูเข้ามา มือถือเอกสารสรุปการออกจากโรงพยาบาลและใบสั่งยา เธอวางเอกสารบนโต๊ะหัวเตียง น้ำเสียงเหมือนกับตอนที่ตรวจเยี่ยมผู้ป่วยตามปกติ
“เอกสารสรุปอยู่ที่นี่ ข้างบนเขียนวันนัดตรวจและข้อควรระวังไว้แล้ว ใบสั่งยาเป็นยาสองสัปดาห์ ทานให้ตรงเวลา ทานหมดแล้วมาที่คลินิกเพื่อต่อยาได้เลย”
หลงลี่เดินเข้ามา หยิบเอกสารสรุปขึ้นมาอ่านหนึ่งรอบ แล้วพับเก็บใส่กระเป๋าเสื้อโค้ตชั้นใน
“คุณหมอซู” เขาเก็บเอกสารเรียบร้อยแล้วเงยหน้ามองเธอ “เลขทะเบียนผู้ป่วยของผมคือ R2024-0871 ใช่ไหมครับ?”
ซูวานชะงักไปเล็กน้อย เลขทะเบียนผู้ป่วยของโรงพยาบาลคือการผสมกันของตัวเลขและตัวอักษร ผู้ป่วยแต่ละคนมีของตัวเอง แต่เธอไม่เคยเจอผู้ป่วยคนไหนที่จำเลขทะเบียนของตัวเองได้แม่นยำขนาดตอนออกจากโรงพยาบาล ผู้ป่วยส่วนใหญ่แม้แต่เลขเตียงของตัวเองยังจำไม่ได้เลย
“ใช่ค่ะ” เธอกล่าว
“แล้วถ้าผมต้องการเรียกดูข้อมูลเวชระเบียนระหว่างที่พักรักษาตัว ควรติดต่อแผนกไหน?”
ซูวานมองเขา แววตาปรากฏความสงสัยขึ้นเล็กน้อย “คุณต้องการเรียกดูเวชระเบียนหรือคะ?”
“ตอนนี้ยังไม่ต้อง แต่ในอนาคตอาจจะต้องใช้” น้ำเสียงของหลงลี่เรียบเฉย ราวกับพูดถึงเรื่องธรรมดาทั่วไป “เรื่องบาดแผลครั้งนี้ ยังมีกระบวนการทางกฎหมายที่ต้องจัดการตามมา เวชระเบียนคือหลักฐานสำคัญ”
ซูวานเข้าใจแล้ว ความหมายของเขาคือ บาดแผลจากมีดครั้งนี้ไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดา เบื้องหลังมีข้อพิพาท มีคดีความ มีเรื่องที่ต้องเรียกให้รับผิดชอบ เธอไม่ได้สอบถามรายละเอียด ตอบคำถามของเขาตามความเป็นจริง