ซุนซั่วต๋านนั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้
มือทั้งสองข้างกำขอบเสื้อคลุมอาบน้ำแน่น
ข้อนิ้วซีดขาวลงเล็กน้อยเพราะออกแรงมากเกินไป
เขากำลังต่อสู้กับความคิดของตัวเองอย่างหนักหน่วง
ข้อมูลที่หลู่ชวนโยนออกมามีน้ำหนักเกินไป
หนักพอจะทุบพื้นที่ปลอดภัยที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดสิบกว่าปีในระบบราชการให้พังทลาย
ในจังหวะนั้นเอง
ครืด ครืด ครืด
โทรศัพท์สีดำที่วางอยู่บนโต๊ะชากระจกพลันสั่นขึ้นมา
หน้าจอสว่างวาบ
ในห้องอันเงียบสงบ เสียงสั่นเบา ๆ นั้นกลับชัดเจนเป็นพิเศษ
หลู่ชวนเอนกายอยู่ตรงที่นั่งประธานบนโซฟา
เขาก้มมองหน้าจอเล็กน้อย
ชื่อที่ปรากฏบนสายเรียกเข้าเต้นอยู่บนหน้าจอสามตัวอักษร
ฝางจื้อยวน
หลู่ชวนเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์
ใช้นิ้วชี้ปัดหน้าจอแล้วกดรับสาย
「ลุงฝาง」
ภาพตัดไปยังฝางจื้อยวน
ขณะนั้นเอง
บนชั้นบนสุดของคลับน้ำแร่
ภายในห้องชาส่วนตัวระดับพรีเมียมที่ไม่เปิดให้บุคคลทั่วไปเข้า
ฝางจื้อยวนสวมชุดลำลองแบบจีนหลวมสบาย นั่งอยู่หน้าโต๊ะชาทำจากไม้เนื้อแข็ง
ในมือถือถ้วยชาผู่เอ๋อร์ที่เพิ่งชงเสร็จ
ที่จริงแล้ว
ตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงก่อน ผู้จัดการใหญ่ของคลับก็รายงานให้เขารู้แล้วว่าหลู่ชวนเข้าไปในห้องรับรองระดับเพชร
ฝางจื้อยวนไม่ได้เข้าไปรบกวนทันที
เขามองนาฬิกาข้อมือ
รออยู่นานเต็มหนึ่งชั่วโมง คาดว่าธุระสำคัญของคนหนุ่มในห้องรับรองน่าจะคุยกันใกล้เสร็จแล้ว
ถึงค่อยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก
นี่คือมารยาทในการเข้าสังคมที่พ่อค้ารุ่นเก่าให้ความสำคัญที่สุด
「เสี่ยวชวน」
เสียงของฝางจื้อยวนดังออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ ฟังดูสนิทสนมแบบผู้ใหญ่คุ้นเคยกับเด็กในปกครอง
「กลับเจียงเฉิงแล้วหรือ」