ข้างขบวนรถ ทุกคนกลับมารวมตัวกันครบแล้ว
หลู่ชวน จ้าวอี้ฟาน และฮั่นตงยืนอยู่ด้วยกัน
จางจวี่ลู่สวมผ้าปิดตาแบบโจรป่า คีบบุหรี่อยู่ในมือ
เชอร์รีพาบอดีการ์ดกับล่ามมาด้วย ทั้งหมดกำลังรออยู่ไม่ไกล
เจิ้นจื่ออางกระชับเสื้อคลุมยาวที่สวมอยู่ ก้มหน้าเดินไปยังรถกระบะสีดำแร็พเตอร์โดยไม่รู้ตัว
เขายื่นมือออกไป เตรียมดึงประตูแถวหลัง
ในใจคิดเพียงว่ารีบขึ้นรถไปซ่อนตัวให้เร็วที่สุด
ขอแค่ปิดประตูรถ กั้นสายตาคนข้างนอกไว้ เขาก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้แล้ว
แต่ในวินาทีที่มือกำลังจะแตะมือจับประตู
มือใหญ่กำยำข้างหนึ่งก็ยื่นเข้ามา กดลงบนประตูรถเต็มแรง
เจิ้นจื่ออางชะงักไป
เขาไล่สายตาตามมือนั้นขึ้นไป
จางจวี่ลู่ยืนอยู่ข้างเขา ดวงตาซ้ายที่ไม่ได้ถูกผ้าปิดตาบังจ้องเขาเขม็ง
น้าชายขมวดคิ้ว สีหน้าจริงจังมาก
“เสี่ยวเฉิน”
“เปลี่ยนไปนั่งคันอื่นเถอะ”
พอได้ยินประโยคนี้ มือที่เจิ้นจื่ออางยื่นออกไปก็แข็งค้างกลางอากาศ
เขารู้สึกว่าความภาคภูมิใจที่เพิ่งเย็บกลับเข้าที่ ถูกใครสักคนแทงซ้ำเข้าให้อีกแล้ว
ฮั่นตงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบพยักหน้าเห็นด้วยรัว ๆ ราวกับเจอพวกเดียวกัน
“ใช่ ๆ!”
“ท่านประธานเฉินเปลี่ยนไปนั่งคันอื่นเถอะ”
“รถนายมันเหม็น...”
คำว่า “เหม็น” เพิ่งหลุดออกมาได้ครึ่งเดียว
เจิ้นจื่ออางก็สะดุ้งโหยงเหมือนแมวโดนเหยียบหาง ขนลุกชันขึ้นมาทันที
เขาหันขวับกลับไปด้วยความเร็วเหลือเชื่อ แล้วตะครุบปิดปากฮั่นตงไว้
เจิ้นจื่ออางจ้องฮั่นตงเขม็ง เส้นเลือดฝอยแดงก่ำเต็มตา
เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ ลดเสียงลง ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันข่มขู่
“ห้ามพูด”
“ใครพูดคำนั้น ตาย”
ฮั่นตงที่ถูกปิดปากเบิกตากว้าง ส่งเสียงอู้อี้สองครั้ง
จางจวี่ลู่ที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ เห็นภาพนั้นก็หัวเราะออกมา
น้าชายพ่นควันบุหรี่เป็นวง แล้วจงใจถามต่อ
“ฉันพูดก็จะตายด้วยเหรอ?”
เจิ้นจื่ออางเกือบจะสวนกลับไปตามสัญชาตญาณ
แต่พอหันไปสบตากับใบหน้าโจรป่าของน้าชายที่สวมผ้าปิดตา
สัญชาตญาณเอาตัวรอดก็ทำงานทันทีภายใน 0.1 วินาที