หลี่ผู้เฒ่านั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับของรถบังคับใช้กฎหมายคันแรก
เมื่อนึกถึงภาพที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่
ล่ามดูราวกับตัวประกันที่ถูกจับตัวไป กำลังดิ้นรนร้องขอความช่วยเหลือจากคนข้างนอกอย่างสุดชีวิต
ลมหายใจของหลี่ผู้เฒ่าชะงักไปครึ่งจังหวะ
ความคิดหลายอย่างผุดขึ้นในหัวทันที
แขกต่างชาติจากประเทศอูฐถูกโจมตีหรือเปล่า?
มีกลุ่มหัวรุนแรงจับขบวนรถเป็นตัวประกันหรือเปล่า?
หลี่ผู้เฒ่าไม่ลังเล
เขารีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา
ค้นหาเบอร์ที่เพิ่งโทรหาเมื่อครู่ในรายชื่อผู้ติดต่ออย่างรวดเร็ว แล้วกดโทรออก
โทรศัพท์ดังสองครั้ง
อีกฝ่ายรับสาย
“ฮัลโหล!”
หลี่ผู้เฒ่ากดเสียงต่ำ น้ำเสียงตึงเครียดอย่างไม่อาจโต้แย้ง
“เสี่ยวหลิว รถพวกนายเกิดอะไรขึ้น?”
“เจออันตรายหรือเปล่า?”
“ถ้าใช่ เคาะหน้าจอโทรศัพท์สองครั้ง!”
มือข้างหนึ่งของหลี่ผู้เฒ่าจับมือจับประตูไว้ ส่วนอีกข้างกดปุ่มสนทนาบนวิทยุสื่อสาร
ขอแค่เสี่ยวหลิวส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือมา
เขาจะสั่งให้ทั้งขบวนบีบรถปราโดคันนั้นให้จอดทันที
ปลายสาย
ไม่มีรหัสลับ
ไม่มีเสียงเตือนจากเครื่องเปลี่ยนเสียง
มีเพียงเสียงที่รุนแรงจนเหมือนกำลังจะสำรอกอวัยวะภายในออกมาทั้งหมด
“อ้วก—!”
เสียงนั้นส่งผ่านลำโพงโทรศัพท์เข้าหูหลี่ผู้เฒ่าอย่างชัดเจน
หลี่ผู้เฒ่าชะงักไปครู่หนึ่ง
เขายื่นโทรศัพท์ออกห่างเล็กน้อย
“เสี่ยวหลิว?”
“พูดสิ!”
เสียงล่ามในโทรศัพท์ดังแทรกเสียงลมมาเป็นช่วง ๆ
น้ำเสียงเจือสะอื้นอย่างเห็นได้ชัด
“ผู้อำนวยการหลี่!”
“อ้วก—!”
“ช่วยด้วย!”
นิ้วมือของหลี่ผู้เฒ่ากำแน่นขึ้นทันที
“เกิดอะไรขึ้น!”
“มีคนปล้นรถหรือ?”
“ใจเย็น ๆ แล้วเล่าสถานการณ์ให้ชัดเจน!”
ล่ามสูดหายใจเข้าลึก ๆ ทางปลายสาย เหมือนกำลังรวบรวมแรงพูดเฮือกสุดท้าย
“ไม่มีใครปล้นรถ!”
“มีคนตดในรถ!”
“ในรถอยู่ไม่ได้แล้ว!”
“ผมจะโดนกลิ่นรมตายอยู่แล้ว!”