รถโตโยต้าปราโดแล่นอยู่บนทางด่วน
ตัวรถสูงจากพื้นมากและมีขนาดกว้างขวาง
ระบบเก็บเสียงของรถคันนี้สู้เบนซ์จีคลาสไม่ได้ เสียงลมจึงลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาในห้องโดยสาร
เจิ้นจื่ออางนั่งอยู่ทางซ้ายของเบาะหลังอันกว้างขวาง
เขาสวมเสื้อคลุมสีขาวสะอาดของประเทศอูฐ
แม้ชุดนี้จะดูไม่เข้ากับบรรยากาศบนทางด่วนแถบตะวันออกเฉียงเหนืออยู่บ้าง
แต่อย่างน้อย ในที่สุดเขาก็ไม่ต้องเบียดอยู่ในรถกระบะคันเดียวกับชายร่างใหญ่ชาวตะวันออกเฉียงเหนือสามคนอีกแล้ว
ลมหายใจของเขาค่อย ๆ สงบลง
แผ่นหลังเอนกลับพิงพนักเก้าอี้อีกครั้ง
ลู่เตอเช่านั่งอยู่ข้างเขา
พ่อครัวใหญ่ประจำงานเลี้ยงระดับชาติคนนี้เป็นคนช่างสังเกตและรู้จักดูสีหน้าคนมาก
เขารู้ดีว่าเจิ้นจื่ออางเป็นเพื่อนร่วมห้องของคุณหลู่
ทั้งยังเป็นลูกเศรษฐีคนดังในเจียงเฉิง
เพื่อคลายบรรยากาศกระอักกระอ่วนที่ลอยอวลอยู่ในรถ
ลู่เตอเช่าจึงเป็นฝ่ายชวนคุยก่อน
เขาโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย บนใบหน้ามีรอยยิ้มเป็นมิตร
“คุณชายเฉิน”
“ธุรกิจทางเจียงเฉิงของคุณ”
“ปกติทำหลายอย่างเลยใช่ไหมครับ?”
ล่ามที่นั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับก็หันกลับมาทันที
ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งทำตัวหยิ่งจนล่วงเกินหลู่ชวนที่จุดพักรถ เกือบตกงานเข้าแล้ว
ตอนนี้จึงเป็นโอกาสที่เขาจะเร่งทำความดีชดเชยความผิด
ล่ามรีบเออออตาม
“คุณชายเฉินดูมีสง่าราศี”
“มองแวบเดียวก็รู้เลยว่าเคยไปมาหลายประเทศ”
“เปิดหูเปิดตากว้างขวางครับ”
ทั้งสองคนอยู่คนละฝั่ง
เข้าขากันอย่างไร้ที่ติ
เรียก “คุณชายเฉิน” อยู่คำแล้วคำเล่า
ความรู้สึกคุ้นเคยที่มีคนคอยยกยอและประคองเขาไว้ตรงกลาง ในที่สุดก็กลับมาอีกครั้ง
ความมั่นใจของเจิ้นจื่ออางที่ถูกทำลายจาก “เหตุแก๊สพิษ” ในรถแร็พเตอร์ รวมถึงการที่บรรดาบอดี้การ์ดพร้อมใจกันปฏิเสธไม่ยอมให้เขาขึ้นรถ