สวนป่ามณฑลจี
ภายในโถงใหญ่ของอาคารหลัก
ฮั่นตง จางจวี่ลู่ เจ้าหยาน เจิ้นจื่ออาง และลู่เตอเช่าที่เพิ่งโผล่ออกมาจากครัวหลังบ้าน
สายตาของทั้งห้าคนจับจ้อง
ไปยังมือทั้งสองข้างของหลู่ชวนอย่างไม่วางตา
สิ่งของกองโตที่หลู่ชวนถืออยู่ในมือ
หลู่ชวนประคองของขวัญหนักอึ้งกองนั้นด้วยสองมือ เดินไปยังโต๊ะน้ำชาตัวใหญ่ที่ทำจากไม้เนื้อแข็งกลางโถง
จากนั้นก็หนีบกริชทองคำแท้ไว้ในกางเกง
แล้วเรียงอูฐทองคำตัวเล็กทั้งห้าตัวไว้เป็นแถว
“เพื่อนชาวต่างชาติหนวดเครารุงรังคนนั้นเมื่อกี้”
หลู่ชวนยืดตัวตรงแล้วปัดมือสองสามที
น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังพูดถึงอาหารเช้า
“กลับประเทศไปแล้ว”
“นี่คือของขอบคุณที่เขาทิ้งไว้ให้ทุกคนก่อนออกเดินทาง”
สิ้นเสียง ฮั่นตงก็พุ่งเข้ามาเป็นคนแรก
เขาไม่สนใจแม้กระทั่งความเจ็บที่ก้น
โถมตัวมาหน้าโต๊ะน้ำชาอย่างรวดเร็ว
ยื่นมืออวบอ้วนไปคว้าอูฐทองคำตัวเล็กขึ้นมาตัวหนึ่ง
วางไว้บนฝ่ามือ
แล้วลองชั่งน้ำหนักสองสามที
ความหนักที่สัมผัสได้ชัดเจนกดทับอยู่บนฝ่ามือ
ดวงตาขวาที่ยังดีอยู่ของฮั่นตงพลันเปล่งประกายเขียวด้วยความโลภ
“เชี่ย!”
ฮั่นตงร้องอย่างตกใจ
“พี่ชวน!”
“ไอ้นี่หนักเอาเรื่องเลย”
“ทองแท้หรือเปล่าเนี่ย?”
จางจวี่ลู่เดินเข้ามาจากด้านข้าง
เขาสวมผ้าปิดตาหนังสีดำแบบโจรป่า
ยื่นมือใหญ่เท่าพัดมาผลักฮั่นตงออกไป
“ไอ้ไม่มีความรู้”
จางจวี่ลู่ด่าด้วยเสียงห้าว
“หลบไป”
เขาก้มลง
หยิบอูฐตัวเล็กขึ้นมาจากโต๊ะน้ำชา
ไม่ได้ตรวจดูเนื้อทองเหมือนคนทั่วไป
แต่กลับอ้าปากกว้าง
ยัดฐานอูฐตัวเล็กเข้าไปในปาก
แล้วกัดแรง ๆ ด้วยฟันกราม
จากนั้นก็ดึงออกมา
จางจวี่ลู่ยกมันขึ้นมาดูใกล้ ๆ ใช้ตาซ้ายข้างเดียวที่เหลืออยู่ตรวจรอยฟันตื้น ๆ บนฐานอย่างละเอียด
เขาขยับปากอย่างมั่นใจ