ป่าสงวนกลางหุบเขาลึกในมณฑลจี
อากาศยามเช้าตรู่แฝงไว้ด้วยความหนาวเย็น
ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสว่าง
เผยสีเทาอมฟ้าอันเย็นเยียบ
หลู่ชวนยืนอยู่บนระเบียงชมวิวหลังบ้าน
เขาใช้สองมือเท้าราวไม้ซุงหยาบ ๆ
ยืนอยู่ตรงนั้นตลอดทั้งคืนโดยไม่รู้ตัว
ลมหนาวพัดปะทะใบหน้า ช่วยให้เขาตื่นตัวอยู่เสมอ
เอี๊ยด
เสียงบานพับประตูขยับเบา ๆ ดังมาจากด้านหลัง
หลู่ชวนหันกลับไป
ประตูไม้ห้องพักรับรองถูกผลักเปิดออก
เชอร์รีสวมเสื้อกันลมสีเข้มเนื้อหนา เดินออกมาจากห้อง
เดิมทีเขาตั้งใจจะออกมาสูดอากาศ แล้วเตรียมตัวออกเดินทาง
พอเงยหน้าขึ้น
ก็เห็นหลู่ชวนยืนอยู่ตรงริมระเบียงชมวิวพอดี
ทั้งสองสบตากันท่ามกลางลมหนาวยามเช้าอย่างเงียบงัน
เชอร์รีไม่ได้แสดงสีหน้าประหลาดใจ
ดูเหมือนเขาจะเข้าใจความรู้สึกลึกล้ำที่แผ่ออกมาจากเพื่อนชาวตะวันออกคนนี้
เชอร์รีก้าวเข้าไปหา
หลู่ชวนก็หันตัวเดินต้อนรับ
ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันมาก
หลู่ชวนเดินอยู่ข้างเชอร์รี
ทั้งสองเดินเคียงกันลงจากบันไดไม้ของระเบียงชมวิว
เหยียบใบไม้แห้งสีเหลืองที่ร่วงหล่นในลานเมื่อคืน
เกิดเสียงแตกกรอบแกรบใสกังวาน
พวกเขาเดินข้ามลานกว้าง
มุ่งหน้าอย่างเชื่องช้าไปยังโตโยต้าปราโดที่จอดอยู่นอกประตูเหล็กดัดของป่าสงวน
เครื่องยนต์โตโยต้าปราโดติดอยู่แล้ว
ไอสีขาวพวยพุ่งออกมาจากท่อไอเสียเป็นกลุ่ม ๆ
เมื่อเดินมาถึงข้างรถ
เชอร์รีก็หยุดฝีเท้า
เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับหลู่ชวน
บอดี้การ์ดราชวงศ์จากประเทศอูฐร่างสูงใหญ่คนหนึ่งรีบก้าวเข้ามาจากด้านข้าง
ในมือของบอดี้การ์ดมีถาดกำมะหยี่เนื้อดีใบหนึ่ง