ภายในห้อง 504
บรรยากาศผ่อนคลายขึ้นมาก
หลังจากฮั่นตงตัดสินใจเอ่ยว่า “เรื่องนี้เราลุยเลย” ความหนักอึ้งเรื่องมูลค่าบริษัทสามสิบล้านก็ค่อย ๆ จางหายไป ในที่สุดทุกคนก็เข้าสู่ช่วงวางแผนเที่ยววันหยุดกันอย่างจริงจัง
หลู่ชวนเอนพิงพนักเก้าอี้
เขาหมุนปากกาในมือ สายตากวาดมองไปรอบห้อง
“ในเมื่อทางของตงจื่อสะดวกแล้ว”
หลู่ชวนพูดอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับกำลังชวนกันไปเที่ยววันหยุดธรรมดา
“วันหยุดเดือนตุลาคม”
“เจ้าหยาน เจิ้นจื่ออาง”
“พวกนายอยากไปแถบตะวันออกเฉียงเหนือด้วยกันไหม ถือว่าแวะเที่ยวไปด้วยเลย”
เจ้าหยานนั่งอยู่หน้าโต๊ะเรียน กำลังจัดหนังสือเฉพาะทางสองสามเล่มตรงหน้า
เขาดันแว่นเลนส์กันแสงฟ้าบนสันจมูก
มือที่กำลังจัดหนังสือไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย
“ฉันไปไม่ได้”
เจ้าหยานตอบเสียงเรียบ ไม่อ้อมค้อม
“พรุ่งนี้กับมะรืนไม่มีเรียน”
“คืนนี้ฉันต้องกลับมณฑลจี้แล้ว”
เขาวางหนังสือซ้อนกันให้เรียบร้อย แล้วจัดแนวให้ตรงกับมุมโต๊ะ
“ทางบ้านมีธุระให้ฉันไปจัดการ”
คำตอบนี้สมกับเป็นเจ้าหยานตามเคย
ไม่พูดเยิ่นเย้อ และไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรเพิ่ม ตระกูลใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังเขาคงมีระบบการทำงานอันซับซ้อนซึ่งคนนอกไม่รู้
เจิ้นจื่ออางนั่งอยู่อีกฝั่ง นิ้วยังคงลูบหน้าจอโทรศัพท์โดยไม่รู้ตัว
เมื่อได้ยินข้อเสนอของหลู่ชวน
ดวงตาของคุณชายท้องถิ่นคนนี้เป็นประกายขึ้นมาทันที
ไปเที่ยวแถบตะวันออกเฉียงเหนือ
ไปดูกวาง
แถมยังได้ร่วมเดินทางไปกับโปรเจกต์มูลค่ากว่าร้อยล้านของหลู่ชวนด้วย
สำหรับเขาแล้ว เรื่องนี้น่าดึงดูดใจไม่น้อย
เจิ้นจื่ออางอ้าปาก คล้ายกำลังจะตอบตกลง
แต่พอนิ้วแตะหน้าจอโทรศัพท์ ภาพรุ่นพี่สาวสายกีฬาผู้เย็นชา ซึ่งใช้ชื่อในแชทหัวขึ้นหน้าว่า “หมี0” ก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างกะทันหัน