เช้าวันรุ่งขึ้น
บนไหล่เขาทางตะวันตกของเมืองเจียงเฉิง ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสาง
ในทางเดินของคลับน้ำแร่ ไฟกลางคืนสีเหลืองนวลยังไม่ได้เปลี่ยนเป็นแสงสว่างของเวลากลางวันอย่างเต็มที่
นาน ๆ ครั้งจะมีพนักงานในเครื่องแบบเข็นรถผ้าผ่านไปอย่างเงียบเชียบ ล้อรถบดไปบนพรมหนานุ่มจนแทบไม่มีเสียง
ภายในห้องชุดของห้องส่วนตัว
หลังจากสนุกกันมาทั้งคืน อากาศยังหลงเหลือไอน้ำจาง ๆ ปะปนกับกลิ่นหอมของไม้
บนโต๊ะกลางมีกระป๋องเรดบูลเปล่าที่ถูกบีบจนแบนวางระเกะระกะอยู่หลายใบ ข้างกันเป็นขวดน้ำแร่ที่ยังดื่มไม่หมด เสื้อคลุมอาบน้ำเมื่อคืนพาดทิ้งไว้บนพนักโซฟา ส่วนชุดอาบน้ำใหม่เอี่ยมแบบใช้ครั้งเดียวที่คลับเตรียมไว้ให้ถูกพับวางอย่างเรียบร้อยอยู่ข้าง ๆ
ทั่วทั้งห้องอบอวลด้วยบรรยากาศเกียจคร้านของงานเลี้ยงที่ใกล้เลิกรา แต่ความครึกครื้นยังไม่จางหาย
ประตูห้องน้ำเปิดออก
หลู่ชวนสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีเทาอ่อนที่ไม่มีตราสัญลักษณ์ ใช้ผ้าขนหนูเช็ดหยดน้ำบนมือพลางเดินออกมา
เขาเป็นคนมีระเบียบในการใช้ชีวิต
เมื่อคืนหลังแช่น้ำพุร้อนส่วนตัวและทำสปาฟื้นฟูผิวขั้นพื้นฐานเสร็จ เขาก็กลับมานอนในห้องชุดทันที
หลังนอนเต็มอิ่ม ทั่วทั้งร่างของเขาก็ดูผ่อนคลาย ไม่บวมเพราะแช่น้ำพุร้อนนานเกินไป ดวงตากระจ่างใส ไหล่และแผ่นหลังตั้งตรง
อีกด้านหนึ่งของห้องโถง
เจ้าหยานก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วเช่นกัน
เขาเปลี่ยนกลับมาสวมชุดลำลองสะอาดสะอ้าน แว่นเลนส์กันแสงฟ้าคู่เดิมกลับมาวางอยู่บนสันจมูกอีกครั้ง สีหน้าสงบนิ่ง ท่วงท่าสง่างาม ทั้งตัวกลับมาเป็นคุณชายตระกูลใหญ่ผู้ดูหรูหราโดยไม่ต้องเอ่ยปาก และยังคงดูสดใสมีชีวิตชีวา
คนสองคนที่รู้จักควบคุมจังหวะชีวิตอย่างแท้จริง เมื่อตื่นขึ้นในเช้าวันถัดมา ต่างก็แสดงความสุขุมเยือกเย็นที่เข้ากันได้อย่างน่าประหลาด
ในตอนนั้นเอง
ประตูห้องส่วนตัวถูกคนด้านนอกผลักเปิดอย่างแรง
ร่างมหึมาร่างหนึ่งค่อย ๆ โซเซเข้ามาจากด้านนอก ราวกับกองโคลนที่กำลังเคลื่อนที่
ฮั่นตงมีผมยุ่งชี้ฟูเหมือนรังนก ใต้ตาคล้ำเป็นวงโตผิดปกติ ตาขาวเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงเล็ก ๆ แน่นขนัด
ขาทั้งสองข้างของเขาอ่อนแรง เดินโซเซไปถึงหน้าโซฟาก่อนจะทิ้งตัวลงไปทั้งร่าง
“ผมไม่ไหวแล้ว”