บ่ายสามโมง
เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้นตรงเวลาในทางเดินของตึกบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเจียง
นักศึกษาใหม่หลายร้อยคนในห้องบรรยายขั้นบันไดกรูกันไปยังทางออกเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย ราวกับฝูงผึ้งที่แตกฮือออกจากรัง
บนถนนสายหลักด้านนอก เรื่องซุบซิบเกี่ยวกับเบนท์ลีย์สีขาวคันนั้นและเจ้าของรถปริศนายังคงแพร่กระจาย ความร้อนแรงไม่ลดลงเลย ต่อให้แค่เดินไปโรงอาหารเพื่อซื้อข้าว ก็ยังได้ยินคนข้าง ๆ กระซิบกระซาบถามเรื่องลานจอดรถอาคารห้า
ทว่าความวุ่นวายเหล่านั้นกลับถูกม่านที่มองไม่เห็นกั้นขาดจากชีวิตของหลู่ชวนอย่างสิ้นเชิง
เขาเก็บหนังสือเรียนบนโต๊ะ สะพายกระเป๋าข้าง แล้วเดินตามฝูงชนออกไปอย่างไม่เร่งรีบ
ถึงเวลาเรียนก็เรียน ถึงเวลาฟังก็ฟัง
เมื่อได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง เขารู้ดีว่าตัวเองต้องการอะไร ต่อให้ข้างนอกจะมีเรื่องใหญ่โตครึกโครมแค่ไหน จังหวะชีวิตของเขาก็ยังมั่นคงเหมือนเดิม
พอเดินออกจากอาคารเรียน หลู่ชวนก็หามุมใต้ร่มไม้ที่คนไม่พลุกพล่านนัก
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา กดโทรหาสวี่เฉิ่งหยวน
อีกฝ่ายรับสายแทบจะทันที
“คุณหลู่”
เสียงของสวี่เฉิ่งหยวนดังมาตามสาย ฟังดูคล่องแคล่วแบบผู้จัดการมืออาชีพโดยเฉพาะ
“มื้อค่ำคืนนี้นัดกันที่ชิงลู่เอี้ยน”
หลู่ชวนไม่พูดอ้อมค้อม เข้าประเด็นทันที
“หนึ่งทุ่ม นายไปถึงก่อนสองชั่วโมง”
เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกำชับทุกอย่างให้ชัดเจน
“ทบทวนประเด็นสำคัญของโครงการที่จะคุยคืนนี้ เอกสารที่ต้องให้ทางหอการค้าช่วยรับรอง รวมถึงลำดับการรายงานไว้ในหัวให้ดี มื้อค่ำคืนนี้เป้าหมายหลักไม่ใช่การทำความรู้จักคน”
ปลายสาย
สวี่เฉิ่งหยวนไม่มีทีท่าว่าจะซักถามอะไร
“เข้าใจแล้วครับ”
เขาตอบกลับอย่างรวดเร็ว
“ผมแยกขั้นตอนสำคัญที่ต้องให้ทางหอการค้าออกหน้าช่วยพูดไว้แล้ว สำเนาเอกสารคุณสมบัติที่เกี่ยวข้องกับข้อเสนอโครงการฉบับกระดาษ ผมพกติดตัวมาครบ ส่วนข้อมูลหลักก็จำได้หมดแล้ว คุยกันบนโต๊ะอาหารเมื่อไรก็หยิบมาพูดแทรกได้เหมือนคุยเล่นครับ”
การสื่อสารแบบนี้ทำให้หลู่ชวนรู้สึกสบายใจมาก
ไม่ต้องสั่งทีละอย่าง อีกฝ่ายก็เตรียมทุกอย่างไว้ล่วงหน้าเรียบร้อยแล้ว
หลู่ชวนฟังสวี่เฉิ่งหยวนรายงาน สายตาทอดมองนักศึกษาที่เดินผ่านไปมาอยู่ไกล ๆ เป็นครั้งคราว