สปาหรูน้ำพุร้อน
โซนห้องส่วนตัวสำหรับผู้ถือบัตรเพชรระดับสูงสุด
ผู้จัดการล็อบบี้เดินนำอยู่ด้านหน้า
เขาหยุดอยู่หน้าประตูบานคู่บานใหญ่ ซึ่งหุ้มด้วยชั้นเก็บเสียงหนังแท้
กริ๊ก
ประตูใหญ่ค่อย ๆ เปิดออกไปสองด้าน
“คุณหลู่”
“เชิญครับ”
ผู้จัดการล็อบบี้เบี่ยงตัวเล็กน้อย เปิดทางให้
หลู่ชวนก้าวเข้าไป
สวี่เฉิ่งหยวนตามมาติด ๆ
ส่วนซุนซั่วต๋าที่เดินรั้งท้าย พอก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป
ลมหายใจของเขาก็สะดุดหยุดลงอย่างห้ามไม่อยู่ชั่วขณะ
ห้องส่วนตัวนี้ใหญ่โตเกินจริงไปหน่อย
แค่ห้องรับแขกตรงหน้าก็กะด้วยสายตาได้ว่ามีพื้นที่มากกว่าหนึ่งพันตารางเมตรแล้ว
พื้นปูด้วยพรมขนแกะผืนหนาทอมือเต็มพื้นที่
ผนังรอบด้าน
ไม่มีของตกแต่งฉูดฉาดแม้แต่น้อย
มีเพียงป้ายบอกทางทำจากทองแดงแท้ประณีตไม่กี่ป้าย ฝังอยู่บนแผ่นไม้กรุผนัง
ชี้ไปยังพื้นที่ส่วนตัวแต่ละโซน
โซนอาบน้ำ
โซนน้ำพุร้อนส่วนตัว
โซนพักผ่อนพร้อมสื่อบันเทิง
โซนนวดและบำบัด
ขนาดพื้นที่และสิ่งอำนวยความสะดวกที่เกินจริงขนาดนี้
ทำให้ความเข้าใจเรื่องชนชั้นของซุนซั่วต๋าถูกยกระดับขึ้นอีกครั้งอย่างไม่ปรานี
เขาเป็นรองผู้อำนวยการในรัฐวิสาหกิจ
งานเลี้ยงระดับสูงที่เคยไปร่วมก็มีไม่น้อย
แต่ไม่เคยเห็นใครใช้พื้นที่หนึ่งพันตารางเมตรจัดงานสังสรรค์สำหรับคนสองสามคนมาก่อน
ซุนซั่วต๋ากลืนน้ำลายที่ฝืดคอ
เขาหันไปมองหลู่ชวนที่เดินนำอยู่โดยไม่รู้ตัว
ที่จริงหลู่ชวนเองก็เพิ่งมาห้องส่วนตัวระดับเพชรชั้นยอดแบบนี้เป็นครั้งแรก
ชาติที่แล้วเขาอาศัยบัตรสมาชิกของเจ้าหยานเข้าไปใช้บริการ อย่างมากก็แค่เดินเล่นแถวโซนพักผ่อนในล็อบบี้หรือโซนห้องแพลทินัม
ตอนนี้ในใจเขาเองก็อดตะลึงกับพื้นที่ใหญ่โตเกินจริงนี้ไม่ได้
แต่สีหน้าของหลู่ชวนกลับไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ
เขาไม่ได้หันซ้ายหันขวา
ไม่ได้มองโคมไฟบนเพดานหรือภาพบนผนัง
สายตาจับจ้องตรงไปข้างหน้า ก้าวเดินอย่างมั่นคงไปยังโซฟาตรงกลาง
ไม่ใช่เพราะเขาเห็นฉากแบบนี้จนชินแล้ว
แต่เพราะตอนนี้สมองของเขาแทบจะร้อนจนไหม้
ในหัวกำลังวนคิดหาคำพูดอย่างบ้าคลั่ง