เขตเนินเขาชานเมืองฝั่งตะวันตกของเจียงเฉิง
คลับน้ำแร่ซ่อนตัวอยู่ตรงชายขอบผืนป่าเขียวชอุ่มแห่งนี้
มองจากด้านนอก ที่นี่ดูเรียบง่ายเสียจนแทบจะเกินไป ไม่มีซุ้มประตูหรูหราอลังการ ไม่มีป้ายนีออนฉูดฉาดสะดุดตา
ขับรถขึ้นมาตามถนนคดเคี้ยวบนเขา จะเห็นเพียงอาคารกระเบื้องสีเทาผนังสีขาวไม่กี่หลังที่ตั้งสลับกันอย่างเป็นระเบียบ ครึ่งหนึ่งถูกพุ่มไม้หนาทึบบดบังไว้
จะบอกว่าที่นี่เป็นสถานอาบน้ำแร่เชิงพาณิชย์ก็ไม่เชิง
ดูคล้ายสถานที่รับรองแขกส่วนตัวอันลึกลับมากกว่า
ที่นี่ไม่เปิดให้คนทั่วไปเข้า
ไม่มีจุดจำหน่ายตั๋วที่สแกนจ่ายแล้วเดินเข้าไปได้ และไม่มีบ่ออาบน้ำสาธารณะที่ผู้คนนับร้อยเบียดเสียดกันส่งเสียงอึกทึกเหมือนเกี๊ยวในหม้อต้ม
ที่นี่ใช้ระบบสมาชิกแบบได้รับคำเชิญอย่างเคร่งครัด
บ่อแช่น้ำแร่ส่วนตัวทุกบ่อ โซนอาหาร และห้องพักผ่อน ล้วนออกแบบโดยยึดความเป็นส่วนตัวและความเงียบสงบเป็นหลัก
จุดขายคือการให้บริการเฉพาะผู้ที่ผ่านการคัดเลือกเท่านั้น
ในแวดวงคนท้องถิ่นของเจียงเฉิง มีข่าวลือกันมาตลอดว่าเจ้าของคลับน้ำแร่แห่งนี้มีภูมิหลังลึกลับเกินหยั่งถึง
ตั้งแต่ก่อตั้ง ที่นี่ก็ไม่ได้มีไว้เพื่อทำกำไรแบบขายถูกขายคล่อง หากแต่คล้ายพื้นที่พบปะส่วนตัวที่เหล่าบุคคลระดับสูงตัวจริงของเจียงเฉิงใช้ร่วมกันโดยไม่ต้องเอ่ยปาก
เพราะอย่างนั้น ทั้งวัสดุตกแต่ง ผังการใช้งานภายใน ระดับการรักษาความปลอดภัย ไปจนถึงบรรยากาศเงียบสงบที่อบอวลอยู่ในอากาศ
จึงต่างจากสถานที่หรูหราข้างนอกที่แค่ทุ่มเงินก็ทำตัวเป็นใหญ่ได้โดยสิ้นเชิง
ที่นี่ให้ความรู้สึกห่างเหินจนใคร ๆ ก็ไม่กล้าก้าวเข้าใกล้โดยธรรมชาติ
ราวกับกำลังบอกทุกคนที่มาถึงอย่างเงียบงันว่า
ต่อให้มีเงิน ก็อาจไม่มีสิทธิ์ก้าวผ่านประตูบานนี้
ท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้อง
พอร์เช่ 718 สีน้ำเงินไมอามีคันสะดุดตาแล่นข้ามเกณฑ์ชะลอรถเข้าสู่ถนนต้อนรับหน้าคลับน้ำแร่