ครึ่งชั่วโมงก่อน
มณฑลจี้
จ้าวจงเสียนยังไม่ได้รับสายส่วนตัวสายนั้น ซึ่งมีต้นทางอยู่ที่จิงเฉิง
ในเวลาเดียวกัน
ห่างจากมณฑลจี้ไปกว่าสองพันกิโลเมตร ณ มณฑลหมิ่น
มีไร่ชาส่วนตัวกว้างใหญ่ไพศาลแห่งหนึ่ง
ตรงไหล่เขามีเรือนโบราณหลังใหญ่ตั้งอยู่
ประตูเรือนปิดสนิท
ภายในไม่มีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทันสมัยแม้แต่ชิ้นเดียว
ไม่มีเสียงอึกทึกใด ๆ เช่นกัน
เฉียนซงหมิงยืนอยู่ตรงมุมหนึ่งของลาน
เบื้องหน้ามีชั้นวางกระถางดอกไม้อยู่หลายชั้น
บนชั้นวางมีกล้วยไม้ซู่ซินหลานหลายกระถาง กำลังออกดอกงดงาม
ปีนี้เขาอายุเก้าสิบแปดปีแล้ว
เขาสวมชุดถังจวงผ้าหยาบที่ซักจนสีซีด กระดุมทุกเม็ดติดเรียบร้อยไร้ที่ติ
ในมือของเขาถือกาน้ำชาเนื้อดินเผาเก่า ๆ ใบหนึ่ง
ปากกาเอียงลงเล็กน้อย
สายน้ำเล็ก ๆ ไหลออกจากปากกา ค่อย ๆ รดลงบนดินตรงโคนกล้วยไม้ทีละนิด
เขาเคลื่อนไหวช้ามาก
ราวกับภาพสโลว์โมชันที่ฉายทีละเฟรม
แต่
มือที่เต็มไปด้วยจุดด่างแห่งวัยและเส้นเลือดปูดโปนนั้นกลับนิ่งอย่างผิดปกติ
ไม่มีอาการสั่นแม้แต่น้อย ซึ่งเป็นสิ่งที่พบได้ทั่วไปในคนวัยนี้
หยดน้ำไหลไปตามใบสีเขียวชอุ่ม ก่อนหยดลงบนดินสีเข้ม
เกิดเสียงเบา ๆ ดัง “แปะ แปะ”
ลมหายใจของชายชราสม่ำเสมอ แทบไม่ได้ยินเสียงหอบหายใจชัดเจน
ที่นี่ไม่มีบรรยากาศกดดันราวกับพร้อมปะทะกัน
ไม่มีความกังวลหรือการชิงไหวชิงพริบที่เกิดจากฐานะและชนชั้น
มีเพียงความสงบและผ่อนคลายอย่างยิ่ง ซึ่งผ่านการตกตะกอนจากกาลเวลา
เฉียนซงหมิงวางมือจากงานต่าง ๆ มานานแล้ว
ตระกูลเฉียน
จักรวรรดิธุรกิจขนาดมหึมาและหยั่งรากลึกในแวดวงการค้าทางใต้ จนใครได้เห็นก็ต้องตกตะลึง
รวมถึงอำนาจลับ ๆ ภายในตระกูล เครือข่ายความสัมพันธ์อันซับซ้อน และเส้นสายที่ลึกล้ำยากหยั่งถึง