ภายในห้องอาหารของตระกูลเจิ้น โคมระย้าคริสตัลสีเหลืองนวลส่องโต๊ะกลมไม้แดงตัวใหญ่จนสว่างไสว
หลังจากเจอทั้งการซุ่มดักหน้าประตู การข่มขู่ด้วยไม้กอล์ฟ เหตุการณ์พลิกผันเพราะโดนน้ำเย็นสาด ไหนจะการหยั่งเชิงในห้องรับแขก และเรื่องจดหมายรักที่พลิกคดีได้อย่างระทึกใจเมื่อครู่นี้
ละครฉากใหญ่ของตระกูลเจิ้นในคืนนี้ ในที่สุดก็กลับมาลงเอยที่มื้อเย็นธรรมดา ๆ อย่างแท้จริงเสียที
กลางโต๊ะ
หม้อซุปสเตนเลสใบใหญ่ที่มีหูจับสองข้างกำลังเดือดปุด ๆ ปล่อยไอร้อนลอยกรุ่น
ในน้ำซุปสีขาวข้นมีท่อนกระดูกวัวอยู่หลายชิ้น ใหญ่กว่ากำปั้นผู้ใหญ่เสียอีก
รอบ ๆ โต๊ะวางอาหารจานหนักสไตล์ตระกูลเจิ้นเรียงรายเต็มไปหมด
ขาหมูตุ๋นน้ำตาลกรวดสีแดงมันวาว
เนื้อวัวหมักซีอิ๊วหั่นชิ้นหนาเต็มจาน
ไก่อบหนังกรอบเหลืองทอง ฉ่ำน้ำมัน
ที่นี่ไม่มีการจัดจานประณีตแบบตระกูลใหญ่ทางใต้ ไม่มีแผ่นทองกินได้ที่คีบด้วยแหนบมาประดับ มีแต่แนวทางเรียบง่าย หนักแน่น และจัดเต็มที่สุด
ถึงบ้านนี้จะเสียงดัง ถึงจะเข้าใจผิดกันไม่หยุดหย่อน แถมทุกอย่างยังดูชวนเหลือเชื่อไปหมด
แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า
มื้อนี้ทำขึ้นด้วยความตั้งใจอย่างเต็มร้อย เพื่อรับรองแขกอย่างจริงใจ
ฮั่นตงหิวจนท้องแทบติดหลังมานานแล้ว
พอเห็นอาหารเต็มโต๊ะ สัตว์ร้ายแห่งแดนตะวันออกเฉียงเหนืออย่างเขาก็ไม่รู้จักคำว่าเกรงใจ
เขาสวมถุงมือหนาแล้วใช้มือหยิบท่อนกระดูกวัวมันวาวขึ้นมา อ้าปากกว้าง กัดเนื้อที่ติดกระดูกเข้าไปคำโต
ทันทีที่เนื้อเข้าปาก เขาก็อ้าปากพ่นลมออกมาไม่หยุดเพื่อให้เย็นลง พร้อมตะโกนเสียงดังว่า
“ร้อน ๆ ๆ”
ทุกคนพากันหัวเราะ
จากนั้นตะเกียบของฮั่นตงก็ยื่นไปคีบเนื้อวัวหมักซีอิ๊ว
“คุณน้าครับ!”