พอร์เช่ 718 สีน้ำเงินไมอามีหายลับไปตรงหัวมุมถนน พร้อมเสียงเครื่องยนต์คำรามอวดดี
หน้าประตูมหาวิทยาลัยเจียงกลับมาครึกครื้นวุ่นวายอย่างที่ควรเป็นในเช้าวันสุดสัปดาห์
นักศึกษาใหม่ที่เดินขวักไขว่ ผู้ปกครองที่ลากกระเป๋าเดินทาง รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าที่แล่นสวนไปมา และไรเดอร์ส่งอาหาร ต่างช่วยกันเติมพื้นที่ซึ่งเมื่อครู่ถูกแบ่งแยกด้วยรถสปอร์ตคันนั้นให้กลับมาแน่นขนัดอีกครั้ง
ไอร้อนลอยระอุขึ้นจากพื้นถนนลาดยาง
ใต้เงาต้นอู่ทง เจ้าหยานยืนอยู่เพียงลำพัง
เขาล้วงมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกงลำลอง ยืนตัวตรง สีหน้าไร้อารมณ์เกินจำเป็น
บางครั้งก็มีนักศึกษาชายสองสามคนเดินผ่านไป พลางพูดคุยกันอย่างออกรสถึงรถสปอร์ตเปิดประทุนสะดุดตาคันเมื่อครู่ ทั้งล้อแม็กสีดำและเสียงท่อไอเสียดังกระหึ่มไปทั่วถนน
เจ้าหยานไม่แม้แต่จะเหลือบตาขึ้นมอง
ความสนใจของเขาไม่ได้อยู่ที่ 718 ซึ่งจากไปอย่างเอิกเกริกคันนั้นเลย
เขาไม่คิดด้วยซ้ำว่าหลู่ชวนจะผิดนัดโดยไม่มีเหตุผลในวันหยุดสุดสัปดาห์แบบนี้
สิ่งที่เขาอยากรู้จริง ๆ คือ “รถมือสองไว้ใช้เดินทาง” ที่หลู่ชวนพูดถึงจะมาปรากฏตรงหน้าประตูมหาวิทยาลัยแห่งนี้ในรูปแบบไหนกันแน่
เวลาผ่านไปทีละนาที
เจ้าหยานไม่รีบร้อน และไม่เร่งรัด
เขาดันแว่นเลนส์เปล่าบนสันจมูก สายตาสงบนิ่งทอดไปยังหัวมุมถนนที่อยู่ไกลออกไป
ในจังหวะนั้นเอง
ไอร้อนตรงหัวมุมถนนพลันบิดเบี้ยวเล็กน้อย
รถสีขาวคันหนึ่งแล่นไปตามกระแสจราจร ก่อนเลี้ยวเข้าถนนเส้นตรงที่มุ่งสู่ประตูหน้ามหาวิทยาลัยเจียงอย่างนุ่มนวล