เช้าวันรุ่งขึ้น หลู่ชวนตื่นขึ้นในห้องนอนใหญ่ของจิ้งหยวน
ม่านไม่ได้ปิดสนิท แสงยามเช้าลอดผ่านช่องว่างเข้ามาตกลงตรงปลายเตียง เครื่องนอนชุดใหม่ที่เปลี่ยนเมื่อคืนเงียบสนิท เนื้อผ้าแนบผิวจนแม้แต่ตอนพลิกตัวก็แทบไม่รู้สึกถึงแรงเสียดสี หลู่ชวนนอนนิ่งอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะลุกจากเตียง
หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เขาก็ยืนเลือกเสื้อผ้าอยู่หน้าห้องแต่งตัว
เสื้อแขนสั้นสีเทาอ่อน กางเกงขายาวสีเข้ม รองเท้าก็เรียบง่าย
ทั้งหมดเพิ่งซื้อมาเมื่อวาน ไม่มีโลโก้ สีสันก็เรียบขรึม แต่พอสวมแล้ว แนวไหล่ ทรงกางเกง และน้ำหนักทิ้งตัวของเนื้อผ้าก็ขับให้เห็นชัดขึ้น คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นจึงดูสะอาดตาไปทั้งตัว
หลู่ชวนมองกระจกแวบหนึ่ง ไม่ได้เสียเวลาแต่งอะไรเพิ่ม คว้าโทรศัพท์กับซองใส่เอกสารแล้วเดินออกไป
พอเดินมาถึงโถงทางเข้า เขาก็กวาดตามองกุญแจรถบนเคาน์เตอร์โดยไม่ตั้งใจ
กุญแจคอนติเนนทัล GT วางนิ่งอยู่ตรงนั้น
หลู่ชวนไม่แม้แต่จะชะงัก ทิ้งกุญแจไว้ที่เดิม ก่อนจะหันไปเปลี่ยนรองเท้าแล้วออกจากบ้าน
วันนี้เป็นวันลงทะเบียนรวมของมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าบริเวณรอบมหาวิทยาลัยจะเป็นอย่างไร ทั้งนักศึกษาใหม่ ผู้ปกครอง แท็กซี่ รถส่วนตัว และรถบรรทุกเล็กที่มาส่งสัมภาระ ต่างเบียดเสียดกันอยู่เต็มไปหมด ขับรถคันนั้นไปก็มีแต่จะติดแหง็กอยู่บนถนน กลายเป็นจุดสนใจ ไม่มีประโยชน์อย่างอื่น
ชาติที่แล้วเขากลับชอบทำเรื่องแบบนี้ที่สุด
เช่ารถสปอร์ตเปิดประทุนมาคันหนึ่ง พอขับเข้าประตูมหาวิทยาลัยก็จงใจชะลอความเร็วลง รอให้คนมอง รอให้คนเดา รอให้ใครสักคนเดินเข้ามาถามเอง
ตอนนั้นเขาคิดว่าการไปมหาวิทยาลัยไม่ใช่เพื่อรายงานตัว แต่เพื่อไปเปิดตัว
ตอนนี้พอลองคิดดู ก็แค่หาเรื่องเหนื่อยใส่ตัวเองแท้ ๆ
หลู่ชวนยืนอยู่หน้าลิฟต์ ก้มหน้ากดเรียกรถผ่านแอป
สิบกว่านาทีต่อมา รถก็มาจอดที่ด้านนอกมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง