ยามดึก
คฤหาสน์มหาเศรษฐีแห่งเจียงเฉิง
เจิ้นจื่ออางนอนอยู่บนเตียงขนาดกว้างสองเมตร เปิดเครื่องปรับอากาศและห่มผ้าไหมบางเบา
แต่เขากลับไม่ง่วงเลยสักนิด
เขาพลิกตัว
แล้วก็พลิกตัวอีกครั้ง
ที่นอนนุ่มมาก
หมอนก็ราคาแพง
อุณหภูมิในห้องนอนกำลังพอดี ม่านก็กันแสงได้อย่างดีเยี่ยม
แต่คืนนี้ของพวกนี้ใช้ไม่ได้ผลเลยสักอย่าง
พอหลับตาลง
ใบหน้าของสยงหลิงก็ผุดขึ้นมาในหัวโดยอัตโนมัติ
พร้อมกับคำพูดที่ทำเอาคนแทบอยากตาย
เจิ้นจื่ออางลืมตาพรึ่บ
เพดานเงียบสงัด
แต่ในอกเขาอึดอัดจนแทบระเบิด
เขายกมือขึ้นถูหน้าแล้วลุกนั่งบนเตียง
ถ้าไม่ได้ระบายความอัดอั้นนี้ออกไป
ชาตินี้เจิ้นจื่ออางคงมีปมฝังใจไปตลอด
ตัวต้นเหตุคือใครกัน?
สยงหลิงก็นับเป็นคนหนึ่ง
แต่ต้นตอจริง ๆ ยังไงก็ต้องเป็นฮั่นตง
ไอ้ผู้ชายตรง ๆ จากตะวันออกเฉียงเหนือที่ในหัวมีแต่เรื่องเนื้อ ๆ
ถ้าไม่ใช่เพราะหมอนั่นส่งข้อความไร้สาระมาเป็นพรวน
เขาจะต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้ได้ยังไง?
ยิ่งคิดเจิ้นจื่ออางก็ยิ่งโมโห
เขาคว้าโทรศัพท์มาทันที
เปิดแชทหัวขึ้นหน้า
แล้วหาหลู่ชวน
นิ้วพิมพ์ข้อความบนหน้าจออย่างรวดเร็ว
【หล่อจนเกือบตายเอง: พรุ่งนี้สิบโมงเช้า สนามบินฮาร์บิน มารับฉันด้วย】
ส่งข้อความนี้เสร็จ
เขาก็ส่งภาพหน้าจอข้อมูลเที่ยวบินที่เพิ่งจองไปให้
แค่นั้นยังไม่พอ
ไฟโทสะในอกเขายังไม่มอดลงเลย
เจิ้นจื่ออางกัดฟัน
แล้วส่งข้อความเพิ่มอีกสองประโยค
【หล่อจนเกือบตายเอง: พี่ชวน ถือว่าฉันขอร้องล่ะ! ก่อนเจอกันพรุ่งนี้ ช่วยอัดฮั่นตงไอ้เวรนั่นให้น่วมที!】
【หล่อจนเกือบตายเอง: ฝากซ้อมให้หนัก เอาให้ตายไปเลย】
ทางมณฑลเฮย์
หลู่ชวนเอนหลังพิงหัวเตียง มือถือโทรศัพท์พลางตอบข้อความอย่างไม่รีบร้อน
บนเตียงอีกหลังหนึ่ง
ฮั่นตงนอนคว่ำอยู่
มือข้างหนึ่งรองคางไว้
อีกข้างกุมก้นที่บวมปูดของตัวเอง
ในปากส่งเสียงครางอู้อี้เป็นระยะ
“โอ๊ย...”
“แม่ฉันมือหนักจริง ๆ...”
“ฉันสงสัยว่าแม่หาเรื่องระบายอารมณ์หรือเปล่า...”
หลู่ชวนก้มมองโทรศัพท์แวบหนึ่ง
เห็นข้อความสองประโยคของเจิ้นจื่ออางที่เต็มไปด้วยความแค้นลึกล้ำ