รถฟอร์ดแรปเตอร์สีดำแล่นไปบนทางด่วนอย่างราบรื่น
ภายในรถเงียบสงัด
มีเพียงเสียงยางเสียดสีกับพื้นถนนดังซ่า ๆ
เฉินจื่ออ๋างนั่งอยู่ตรงกลางเบาะหลัง
เขาหนีบขาทั้งสองข้างแน่น
มือทั้งสองกดทับต้นขาด้านนอกไว้แน่น
กล้ามเนื้อต้นขาเกร็งจนแทบแข็ง
แม้แต่จังหวะหายใจก็ยังพยายามกดให้เบาที่สุด
ความแค้นที่สุมอกอยู่หรือ?
หายไปจนหมดแล้ว
แทนที่ด้วยความหวาดกลัวที่ลึกล้ำและดิบเถื่อนยิ่งกว่า
ลู่ชวนเป็นเกย์ที่ชอบผู้ชาย!
แถมยังเก่งกาจถึงขั้นอัดฮั่นตงที่หนักตั้ง 90 กิโลกรัมจนแทบนั่งไม่ติด แล้วยังทำให้ลุงแท้ ๆ ที่สูงถึง 190 เซนติเมตรตาเขียวช้ำเป็นหมีแพนด้าได้อีก
เมื่อคืนวาน เขาดันส่งข้อความหาลู่ชวนกลางดึก ให้ไปจัดการฮั่นตงเสียด้วย
ที่สำคัญที่สุดคือเขายังติดหนี้บุญคุณลู่ชวนก้อนโต!
เฉินจื่ออ๋างซักถามตัวเองอย่างบ้าคลั่งอยู่ในใจ
ถ้าไปถึงมณฑลจีแล้ว ตอนกลางคืนจะจัดที่พักกันยังไง?
ถ้าลู่ชวนเสนอขึ้นมาว่าจะพักห้องเดียวกับเขาล่ะ?
ถ้าลู่ชวนอ้างว่าจะมาคุยเรื่องชีวิต แล้วมาเคาะประตูห้องกลางดึกล่ะ?
ถ้าฮั่นตง ไอ้ทรยศนั่น หลุดปากบอกลู่ชวนว่าเขาอยู่ที่ไหนล่ะ?
ความคิดเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด
หัวใจเต้นเร็วมาก
ไม่ได้
อยู่ตามลำพังกับลู่ชวนเด็ดขาด
เขาต้องปกป้องความบริสุทธิ์กับก้นของตัวเองไว้ให้ดี
เฉินจื่ออ๋างยิ่งคิดก็ยิ่งหวาดผวา ร่างกายสั่นเทาเบา ๆ อย่างควบคุมไม่ได้
ความกลัวในใจเพิ่งพุ่งถึงขีดสุด วิกฤตทางร่างกายก็จู่โจมเข้ามาอย่างรวดเร็ว
เพื่อให้ทันเที่ยวบินรอบเช้า
เพื่อให้ตัวเองไม่หลับบนเครื่องบิน
เขากระดกอเมริกาโนเย็นที่ใส่น้ำแข็งจนเต็มแก้วไปถึง 6 แก้วบนเครื่องบิน แล้วยังกินอาหารเช้าบนเครื่องอีก 2 ชุดใหญ่รวดเดียว เพื่อเติมแรงสำหรับการแก้แค้น
ตอนนี้
ของเหลวเย็น ๆ กับอาหารเหล่านั้น
กำลังผสมปนเปและหมักหมมอยู่ในกระเพาะปัสสาวะกับลำไส้ของเขา ปั่นป่วนจนแทบพลิกฟ้าคว่ำดิน