รถฟอร์ดแรปเตอร์สีดำแล่นอยู่บนทางด่วน มุ่งหน้าไปยังมณฑลจี
ตัวรถกว้างใหญ่
แต่ตอนนี้ พื้นที่เบาะหลังกลับดูคับแคบผิดปกติ
จางจวี่ลู่นั่งตัวตรงอยู่ทางขวาของเบาะหลัง
เขาสูง 190 เซนติเมตร หนักกว่า 100 กิโลกรัม
เสื้อแจ็กเก็ตหนังเก่าสีดำตัวหนาที่สวมอยู่เปิดอ้า เผยให้เห็นรูปร่างสูงใหญ่ประหนึ่งหอคอยสีดำที่เคลื่อนที่ได้
ฮั่นตงนั่งอยู่ทางซ้ายของเบาะหลัง
รูปร่างหนัก 90 กิโลกรัมของเขาก็เบียดพื้นที่นั่งจนเต็มเช่นกัน
เจิ้นจื่ออ๋างถูกหนีบอยู่ตรงกลางระหว่างชายร่างยักษ์จากภาคตะวันออกเฉียงเหนือสองคนอย่างแน่นหนา
เขานั่งตัวแข็ง ขาชิดกัน
มือทั้งสองวางเรียบร้อยอยู่บนเข่า
แม้แต่แขนก็ยังไม่กล้ากางออกไปแม้แต่นิดเดียว
ภายในรถเงียบสนิท
มีเพียงเสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำ ๆ
จางจวี่ลู่หันหน้ามา
ดวงตาซ้ายที่ไม่ถูกผ้าปิดตาแบบโจรป่าบังไว้จ้องเจิ้นจื่ออ๋างเขม็ง
แววตานั้นไม่ได้ปิดบังอะไรเลย
มันแฝงแรงกดดันที่แทบสัมผัสได้ อันเป็นเอกลักษณ์ของหัวหน้าแก๊งท้องถิ่นในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
“เสี่ยวเฉิน”
จางจวี่ลู่เอ่ยขึ้น
เสียงห้าวกระด้างและขึ้นจมูกอย่างชัดเจน
“บ้านอยู่ที่ไหนล่ะ?”
เจิ้นจื่ออ๋างกลืนน้ำลาย
“เจียงเฉิงครับ”
“อ้อ”
จางจวี่ลู่ลูบตอหนวดตรงคาง
“เช้าตรู่ขนาดนี้”
“ถือไม้เบสบอลไปทำอะไรที่ลานจอดรถ?”
พอคำถามนี้หลุดออกมา
แผ่นหลังของเจิ้นจื่ออ๋างก็เปียกชุ่มทันที
เดิมทีเขาก็รู้สึกผิดอยู่แล้ว
ไม้เบสบอลรุ่นลิมิเต็ดอันนั้นเป็น ‘คมดาบแห่งการล้างแค้น’ ที่เขาเตรียมไว้เพื่อมาจัดการฮั่นตงด้วยตัวเองถึงมณฑลเฮย์
ผลคือเมื่อครู่นี้ที่ลานจอดรถ ไม่เพียงตีไม่ลง ยังถูกบีบให้มอบมันเป็น ‘ของขวัญพบหน้า’ ให้กับน้าชายร่างใหญ่เหมือนหอคอยดำที่นั่งอยู่ตรงหน้า
พอถูกซักไซ้ใกล้ชิด
เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ก็ผุดขึ้นเต็มหน้าผากของเจิ้นจื่ออ๋างทันที
“ผม...”
เขาอ้าปาก
อึกอักอยู่นาน
“ปกติผมชอบเล่นเบสบอลครับ”
“ใช่”
“ตอนเช้าหยิบออกมาเหวี่ยงสักสองที วอร์มร่างกาย”
ข้ออ้างนี้ห่วยจนตัวเขาเองยังไม่เชื่อ
จางจวี่ลู่หรี่ตาลง
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ใช่คนที่จะหลอกได้ง่าย ๆ
ขณะที่น้าชายกำลังจะกดดันซักต่อ ฮั่นตงที่นั่งอยู่ทางซ้ายก็ทนดูต่อไปไม่ไหว
เขารู้สึกว่าเพื่อนซี้ของตัวเองกำลังต้องการคนช่วยแก้สถานการณ์อย่างมาก