หน้าห้องหนังสือในจิ้งหยวน
หลู่ชวนเพิ่งวางสายแล้วหันกลับมา
ก็เห็นเจิ้นจื่ออางยืนอยู่ตรงหน้าประตู
ในมือกอดหนังสือ 《จิตวิทยาธุรกิจกับเกมชิงไหวชิงพริบของมนุษย์》 แน่นไม่ยอมปล่อย
ท่าทางหยิ่งยโสที่ชอบเชิดจมูกขึ้นฟ้าเหมือนทุกทีหายไปหมดแล้ว
ทั้งตัวดูเหมือนลูกบอลที่ถูกทิ้งไว้หลายวันจนลมรั่ว
หลู่ชวนไม่พูดอะไร
เขาเดินออกจากห้องหนังสือ
ทั้งคู่เดินไปที่ห้องนั่งเล่น
หลู่ชวนพยักพเยิดไปทางโซฟาในห้องนั่งเล่น
เจิ้นจื่ออางทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังนุ่ม ๆ จนจมลงไป
เพียะ
เขาโยนหนังสือที่ปกติเอาไว้สร้างภาพลักษณ์ลงบนโต๊ะชา
「พี่หลู่」
เจิ้นจื่ออางก้มหน้า
สอดมือทั้งสองข้างเข้าไปในผมยุ่งเหยิง น้ำเสียงอู้อี้และขึ้นจมูกอย่างหนัก
「ฉันนี่มันไม่ได้เรื่องเลยใช่ไหม」
หลู่ชวนเดินไปที่เคาน์เตอร์กลาง หยิบแก้วน้ำสะอาดมาสองใบแล้วรินน้ำอุ่นใส่
จากนั้นก็เดินกลับมา
วางแก้วหนึ่งไว้ตรงหน้าเจิ้นจื่ออาง
เจิ้นจื่ออางไม่ได้ดื่ม
เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่ปกติมักใสกระจ่าง ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้
「วันนี้ฉันนั่งคิดอยู่ในห้องทั้งวัน」
เจิ้นจื่ออางยกมือถูหน้า
「ไอ้ตงจื่อ ปกติเห็นดูไม่ทันคนกว่าใคร ที่จริงกลับเจ้าเล่ห์ที่สุด」
「บ้านหมอนั่นมีอำนาจเบ็ดเสร็จในแถบตะวันออกเฉียงเหนือ」
「ส่วนอี้ฟานยิ่งไม่ต้องพูดถึง ตระกูลจ้าวมีสถานะยังไงในมณฑลจี้ แถมเวลาเจอเรื่องอะไรเขาก็ยังนิ่งได้ขนาดนั้น ฉันคงเรียนแบบไปทั้งชีวิต」
เขากลืนน้ำลายที่แห้งผากลงคอ
สายตาจับจ้องไปที่หลู่ชวน