ราตรีมืดมิด
เบนท์ลีย์คอนติเนนทอล จีที สีขาวคันหนึ่งค่อย ๆ ขับเข้าไปในคฤหาสน์มหาเศรษฐีแห่งเจียงเฉิง
สุดท้ายรถก็จอดลงหน้าประตูรั้วของคฤหาสน์เดี่ยวหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่บนพื้นที่กว้างขวางของตระกูลเจิ้น
ประตูรถเปิดออก
เฉินจื่ออ๋างก้าวลงมาแล้วเดินเข้าบ้าน
ทันทีที่เข้าไป
เขาก็เห็นไฟสปอตไลต์กลางแจ้งสว่างจ้าหลายดวงส่องอยู่บนสนามหญ้ากลางลาน
เจิ้นฟู่กุ้ย พ่อเศรษฐีใหม่ของเขา กำลังย่อตัวอยู่บนสนามหญ้าอย่างหมดมาด ก้นใหญ่ ๆ โด่งขึ้นมา
ในมือถือหญ้าสดที่ไม่รู้ไปหามาจากไหน
เขายื่นมันไปข้างหน้าอย่างประจบประแจง ใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม
“โธ่เอ๊ย เจ้าตัวน้อย กินอีกคำสิ”
ใบหน้าอ้วนกลมของเจิ้นฟู่กุ้ยยิ้มแฉ่งยิ่งกว่าตอนเจอลูกค้ารายใหญ่เสียอีก
“นี่หญ้าสดที่เพิ่งส่งทางเครื่องบินมาวันนี้เลยนะ สดชื่นฉ่ำน้ำสุด ๆ”
ตรงหน้าเขาคือของขวัญที่ฮั่นตงมอบให้หวังชุยผิง
กวางดาวตัวน้อยตัวหนึ่ง
ตอนนี้สภาพของกวางตัวนี้
เรียกได้ว่าทำเอาคนตาพร่า
บนตัวมันถึงกับสวม “เสื้อผ้า” ที่ตัดเย็บพอดีตัว ปักลวดลายเหรียญทองแดงด้วยเส้นไหมสีทองและเงิน!
พออยู่ใต้แสงไฟก็เปล่งประกายระยิบระยับ ดูราวกับ “กวางเงินทอง” อย่างไรอย่างนั้น
นี่เป็นผลงานชิ้นเอกของหวังชุยผิง
ตอนแรกที่กวางตัวนี้ถูกส่งมา เจิ้นฟู่กุ้ยรังเกียจมันแทบตาย บอกว่าเลี้ยงสัตว์ไว้ในลานบ้านทั้งสกปรกทั้งเหม็น
แต่หวังชุยผิงกลับชอบมันมาก ถึงกับไปหาช่างตัดเสื้อให้ตัดชุดนี้มาโดยเฉพาะ
วันหนึ่งหลังกลับจากงานเลี้ยง เจิ้นฟู่กุ้ยอาศัยฤทธิ์เหล้ามองมันเข้า
ให้ตายสิ
ประกายทองระยิบระยับ กวางพ้องเสียงกับคำว่าลาภ
นี่มันเทพเจ้าแห่งโชคลาภที่ส่งลงมาจากฟ้าชัด ๆ!
นับแต่นั้นมา
ท่าทีของเจิ้นฟู่กุ้ยที่มีต่อกวางตัวนี้ก็พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ
เอาใจใส่มันยิ่งกว่าบูชาบรรพบุรุษเสียอีก
ไม่กี่วันก่อน เฉินจื่ออ๋างกลับบ้านช่วงสุดสัปดาห์ เห็นกวางน้อยน่ารักดีเลยคิดจะเดินเข้าไปลูบหัวมัน
เจิ้นฟู่กุ้ยไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งเข้าไปเตะลูกถีบเหินฟ้าใส่เขาอย่างไม่ปรานี