เบนทลีย์คอนติเนนทอล GT สีขาวจอดอยู่ตรงทางแยกที่ค่อนข้างโล่งบนถนนหลังมหาวิทยาลัยเจียง
หลู่ชวนเดินมาจากถนนหลัง
เขาดึงประตูฝั่งผู้โดยสารที่หนาหนักเปิดออก แล้วก้าวเข้าไปนั่ง
“ขอโทษที่ให้รอนาน”
หลู่ชวนดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดอย่างเป็นธรรมชาติ น้ำเสียงเรียบเฉย
“ไม่เป็นไร”
เจิ้นจื่ออางเข้าเกียร์ D
“ผมก็เพิ่งขับออกมาได้ไม่นาน”
ทั้งคู่ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้กันต่อ
บางเรื่องยิ่งพูดออกมาตรง ๆ ก็ยิ่งชวนอึดอัด สภาพที่ต่างคนต่างเข้าใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยปากอย่างตอนนี้กำลังพอดี
เบนทลีย์สีขาวออกตัวอย่างนุ่มนวล แล่นไปตามถนนสายหลักมุ่งหน้าไปยังกรมการขนส่ง
ภายในรถเงียบอยู่หลายนาที
กระจกเก็บเสียงชั้นยอดตัดเสียงรบกวนจากภายนอกจนหมด เหลือเพียงเสียงแผ่วเบาจากช่องแอร์
เจิ้นจื่ออางไม่ใช่คนที่ทนความเงียบได้นานอยู่แล้ว
ยิ่งวันนี้เขาเป็นคนจับพวงมาลัย แถมยังมาทำธุระเกี่ยวกับรถ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าควรหาเรื่องคุยเพื่อให้บรรยากาศไม่เงียบเหงาเกินไป
“รถคันใหม่ของนาย”
เจิ้นจื่ออางมองถนนข้างหน้า ในที่สุดก็หาเรื่องเปิดบทสนทนาที่เป็นธรรมชาติที่สุดได้
“ซื้อเมื่อไหร่เหรอ”
ฟังเผิน ๆ คำถามนี้ก็เหมือนถามขึ้นมาลอย ๆ
แต่เอาเข้าจริง เจิ้นจื่ออางสงสัยเรื่องนี้มาก
หลู่ชวนเอนหลังพิงเบาะ มองต้นไม้ริมถนนที่เคลื่อนถอยหลังไปนอกหน้าต่าง
“เพิ่งซื้อ”
คำตอบของเขาสั้นกระชับ ไม่มีคำอธิบายเกินจำเป็นแม้แต่คำเดียว