สำนักงานการต่างประเทศเมืองฮาร์บิน
ในห้องทำงานผู้อำนวยการ
ผู้อำนวยการว่อเต๋อฟากำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่
ในมือเขาถือถ้วยชา
เพิ่งยกถ้วยขึ้นจ่อริมฝีปาก
โทรศัพท์ตั้งโต๊ะบนโต๊ะก็ดังขึ้น
เขาวางถ้วยชาแล้วกดปุ่มลำโพง
“ผู้อำนวยการครับ!”
“ทางนี้มีเรื่องผิดปกตินิดหน่อยครับ”
เสียงล่ามที่ติดตามคณะเดินทางมาดังขึ้นจากปลายสายอย่างร้อนใจ
“องค์ชายเชอร์รีจะตามนักศึกษามหาวิทยาลัยคนหนึ่งของแผ่นดินหลงไปผจญภัยครับ”
“ผมได้เลขบัตรประชาชนของเขามาแล้ว ช่วยตรวจสอบให้หน่อยครับ”
พอได้ยินแบบนั้น
คิ้วของว่อเต๋อฟาก็ขมวดเป็นร่องลึกทันที
เขาตบโต๊ะดังปัง
“แกมีสมองไว้ทำอะไร?”
ว่อเต๋อฟาด่ากราดทันที
“แค่นักศึกษามหาวิทยาลัยท้องถิ่นที่เข้ามาทักเล่น ๆ แกยังจัดการไม่ได้!”
“ถึงกับต้องให้สำนักงานช่วยตรวจประวัติอีกหรือไง?”
ล่ามปลายสายโดนด่าจนรีบขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า
สุดท้ายก็ได้แต่รวบรวมความกล้าอ่านเลขบัตรประชาชนชุดนั้นออกมา
ว่อเต๋อฟาหยิบปากกาขึ้นมาจดลงบนกระดาษโน้ตอย่างหงุดหงิด
“เอาละ ๆ”
“รอไปก่อน!”
ว่อเต๋อฟาวางสายอย่างไม่สบอารมณ์
เขาบ่นพึมพำสองสามคำ
รู้สึกว่าคนใต้บังคับบัญชาพวกนี้ทำงานกันห่วยแตกเกินไป
ด้วยความคิดว่าจะทำตามขั้นตอน ตรวจดูผ่าน ๆ ให้พอเป็นพิธี
ว่อเต๋อฟาขยับเมาส์ คลิกเปิดระบบข้อมูลบุคลากรภายในบนหน้าจอคอมพิวเตอร์
เขายื่นนิ้วออกมาหนึ่งนิ้ว
จ้องเลขบนกระดาษโน้ต
แล้วค่อย ๆ กดแป้นพิมพ์ทีละตัว
“110...”
พอกรอกเสร็จ
เขาก็กดปุ่มเอนเทอร์
ตามประสบการณ์ที่ผ่านมา
หน้าจอน่าจะขึ้นข้อมูลทั่วไปของคนคนนั้นทันที ทั้งทะเบียนบ้าน ความสัมพันธ์ในครอบครัว ประวัติการศึกษา และอื่น ๆ
แต่แล้ว
เวลาผ่านไปสองวินาที
กรอบข้อความสีแดงสดขนาดใหญ่ก็เด้งขึ้นมากลางหน้าจออย่างกะทันหัน
ตัวอักษรบนนั้นสว่างจ้าจนแสบตา
【สิทธิ์ของคุณไม่เพียงพอ ไม่สามารถค้นหาข้อมูลได้】
นิ้วของว่อเต๋อฟาค้างอยู่บนเมาส์
เขาชะงักงัน
ในฐานะหัวหน้าสำนักงานตำรวจระดับเมือง
สิทธิ์เข้าถึงข้อมูลภายในของเขาถือว่าสูงมากแล้ว
แค่ตรวจประวัติชาวบ้านธรรมดาสักคน ก็เหมือนใช้มีดฆ่าวัวไปเชือดไก่