เคาน์เตอร์ร้านสะดวกซื้อในจุดพักรถบนทางด่วน
หลู่ชวนก้าวเดิน
อย่างไม่เร่งรีบ
แล้วไปหยุดข้างเชอหลี่จื่อ
ทั้งสองอยู่ห่างกันไม่ถึงครึ่งเมตร
ป้าพนักงานหลังเคาน์เตอร์ถือเครื่องสแกนบาร์โค้ด พลางกระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ
“โธ่เอ๊ย”
“ฉันฟังไม่รู้เรื่องจริง ๆ ว่าฝรั่งคนนี้พูดอะไร!”
สำเนียงถิ่นตะวันออกเฉียงเหนือของป้าดังก้องไปทั่วร้านสะดวกซื้อ
หลู่ชวนไม่ได้มองป้า
เขาหันไป
มองเชอหลี่จื่อที่กำลังร้อนใจ
สีหน้ายังคงสงบนิ่ง
เขาอ้าปาก
เปล่งเสียงจากลำคออย่างเป็นธรรมชาติ
ภาษาอาหรับที่คล่องแคล่ว จังหวะการพูดสม่ำเสมอ และมีทั้งเสียงม้วนลิ้นกับเสียงในลำคออันเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าของภาษา ดังชัดออกมาจากปากเขา
“สวัสดี”
“ที่นายพูดถึงเมื่อกี้ แม่น้ำมังกรดำ”
“ในภาษาของเราเรียกว่ามณฑลเฮย์”
เสียงของหลู่ชวนไม่ดังนัก
แต่ดังพอให้เชอหลี่จื่อได้ยินอย่างชัดเจน
“นี่เป็นแค่การแปลความหมายของชื่อสถานที่”
“สายน้ำคดเคี้ยวไปมา”
“มองดูคล้ายมังกร”
“ก็เลยได้ชื่อนี้มา”
หลู่ชวนยิ้มพลางอธิบาย
“บนโลกนี้”
“ไม่มีมังกรยักษ์สีดำอยู่จริงหรอก”
“นายคงไปอ่านบทความโปรโมตท่องเที่ยวแปลก ๆ เข้า”
“เลยโดนหลอกแล้วล่ะ”
ภาษาอาหรับที่ออกเสียงชัดถ้อยชัดคำไม่กี่ประโยคนี้
ดังก้องขึ้นในจุดพักรถอันห่างไกลแห่งหนึ่งของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
เชอหลี่จื่อหยุดท่าทางไม้มือที่กำลังวุ่นวาย
เขาหันขวับมา
ดวงตาลึกล้ำคู่นั้นค่อย ๆ เบิกกว้าง
เขายืนนิ่งงันอยู่กับที่
จ้องเด็กหนุ่มชาวหลงกว่าที่อยู่ตรงหน้า
สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
บนดินแดนทางเหนืออันห่างไกลของหลงกว่า กลับมีคนพูดภาษาของประเทศเขาได้เป็นธรรมชาติและไร้สำเนียงแปลกปลอมถึงขนาดนี้
แม้แต่วิธีออกเสียงคำสแลงก็ยังเหมือนเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว
หลังจากตกตะลึงอยู่ชั่วครู่