ชื่อ: จีเหยี่ยน
อายุ: ไม่ทราบ
ส่วนสูง: 187 ซม.
น้ำหนัก: 80 กก.
ทักษะ: ศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสานระดับต้น
กระเป๋าสัมภาระ: มีดสั้นระดับต้น 1 เล่ม
กลางหน้าต่างสถานะส่วนตัวของระบบปรากฏข้อความตัวหนาเด่นชัดขึ้นมาบรรทัดหนึ่ง: ต้องการเข้าสู่โลกใบแรกหรือไม่?
จีเหยี่ยนมองข้อความนั้นด้วยสายตาลุ่มลึกแน่วแน่ ก่อนกดเลือก “ใช่” อย่างเด็ดขาด
โคมระย้าคริสตัลส่องประกายเจิดจ้า ผนังฉากหลังหรูหราประดับทองอร่าม อาหารบนโต๊ะหินอ่อนแทบไม่ได้ถูกแตะต้อง ข้างกันมีไวน์แดงชั้นดีราคาแพงวางอยู่หลายขวด
เขาหลับตาลง เร่งทำความเข้าใจความทรงจำของโลกใบนี้
“เขา” ยังคงชื่อจีเหยี่ยน แม้แต่หน้าตาก็แทบไม่แตกต่างกัน เพียงแต่ชีวิตคุณชายที่สุขสบายมานานกว่ายี่สิบปี ทำให้ตัวเขาในโลกนี้มีผิวขาวเนียนละเอียดกว่าเดิมเล็กน้อย
อุณหภูมิในห้องส่วนตัวค่อนข้างสูง เพลงก็ดังกระหึ่มเร้าอารมณ์ เสียงหัวเราะหยอกเย้าของชายหญิงดังไม่ขาดหู จนเขาเริ่มรำคาญและกระชากเนกไทตรงอกออก ก่อนปลดกระดุมสองเม็ด
ทันทีที่ลืมตา ห้องส่วนตัวอึกทึกก็พลันเงียบลงชั่วขณะ
เขาไม่ได้สนใจสีหน้าตื่นตะลึงหรือคึกคะนองของคนรอบข้าง เพียงวิเคราะห์สถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
จากความทรงจำที่ระบบมอบให้ นี่น่าจะเป็นงานเลี้ยงต้อนรับการกลับประเทศของซางซวี พระเอกของเรื่อง และเป็นสถานที่ที่พระเอกกับนางเอกพบกันครั้งแรก
เรื่องรักคลาสสิกระหว่างคุณชายตระกูลใหญ่กับนางเอกผู้มุ่งมั่น ซึ่งถูกชีวิตบีบให้ต้องมาทำงานพิเศษในบาร์
ส่วนเขา จีเหยี่ยน ไม่เพียงเป็นเพื่อนสนิทวัยเด็กของซางซวี พระเอกของเรื่อง แต่ยังเป็นพระรองผู้ทุ่มเทรักใคร่ให้หลินหร่านหร่าน นางเอกของเรื่องอีกด้วย
เสียงผิวปากหยอกล้ออย่างรื่นเริงดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของจีเหยี่ยน เมื่อหันไปมองก็พบเพื่อนเที่ยวอีกสองคนที่กำลังกอดสาวไว้คนละข้าง ฟู่เจียกับเจี่ยงอี้ ทั้งสามคนอายุไล่เลี่ยกับซางซวี เติบโตมาจากครอบครัวที่มีฐานะใกล้เคียงกัน และเล่นด้วยกันมาตั้งแต่สมัยเรียน
ด้วยเหตุนี้ พวกเขาทั้งสี่จึงได้รับฉายาจากคนภายนอกว่า สี่คุณชายแห่งเมืองไห่เฉิง
ช่างซ้ำซากและน่าขัน
ความรักของคุณชายตระกูลใหญ่กับสาวน้อยผู้มุ่งมั่นโด่งดังครึกโครมและเต็มไปด้วยเรื่องดราม่า แต่สุดท้ายทั้งคู่ก็ได้ครองรักกันอย่างมีความสุข
น่าเสียดายก็แต่บรรดาตัวประกอบชายหญิงที่อยู่รอบตัวพวกเขา เพื่อขับเน้นความรักอันงดงามของคู่พระนาง บ้างก็ต้องสูญเสียครอบครัว บ้างก็ต้องอยู่อย่างเดียวดายไปชั่วชีวิต
พระรองผู้ทุ่มเทรักใคร่เช่นเขา มีไว้เพื่อให้นางเอกดูงดงามขึ้น ถูกเธอดึงดูดใจ และถูกพระเอกเข้าใจผิดเท่านั้น
หลังจากคอยมอบความอบอุ่นและความห่วงใยให้นางเอกหลายครั้ง จนพระเอกเข้าใจผิดและคอยเล่นงาน ในท้ายที่สุดเขาก็ทอดทิ้งคู่หมั้น ทำให้เธอเดินไปสู่ทางสุดโต่ง จากนั้นยังขัดใจครอบครัวเพื่อพิสูจน์ว่าตนรักมั่นคง มอบทรัพย์สินทั้งหมดให้นางเอก แล้วย้ายไปใช้ชีวิตอย่างสันโดษในต่างประเทศ ครองตนบริสุทธิ์เพื่อเธอไปตลอดชีวิต
เมื่อมองความทรงจำที่ราวกับหลุดมาจากบทละครไร้สาระเหล่านี้ จีเหยี่ยนก็เลิกคิ้วอย่างเย็นชา แววขบขันวูบผ่านดวงตา
ยังดีที่ระบบตัวประกอบชายเองก็เห็นว่าเรื่องราวนี้ไม่สมเหตุสมผล ภารกิจของโลกใบนี้จึงเป็นการเปลี่ยนจุดจบของพระรองผู้ทุ่มเทรักใคร่ ไม่ปล่อยให้ตัวเองวุ่นวายเพราะนางเอก ดูแลคู่หมั้น และป้องกันไม่ให้เธอเดินไปสู่ทางสุดโต่ง
ก่อนจะถูกระบบตัวประกอบชายค้นพบ จีเหยี่ยนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร เขาสูญเสียความทรงจำและร่อนเร่อยู่ในทุ่งร้างอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต การมีชีวิตอยู่ช่างไร้ความหมาย ส่วนความตายก็ดูไม่ต่างกัน
ระบบให้คำมั่นว่า ขอเพียงเขาทำสัญญา เปลี่ยนชะตาของตัวประกอบชายไปทีละคน และช่วยเหลือตัวประกอบหญิง เขาก็จะได้ความทรงจำที่สูญหายกลับคืนมา
เขาไม่ได้สนใจว่าจะตามความทรงจำกลับคืนมาได้หรือไม่ แต่การได้ออกจากทุ่งร้างเวรตะไลแห่งนั้น มาสัมผัสโลกอันน่าตื่นตาตื่นใจเหล่านี้ ก็น่าสนใจอยู่บ้าง
ระบบตัวประกอบชายไม่มีสติปัญญา ทำได้เพียงมอบหมายภารกิจอย่างเครื่องจักร และนี่คือโลกใบแรก
จีเหยี่ยนมองทักษะศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสานระดับต้นแล้วเลิกคิ้ว ในทุ่งร้างอันตรายไร้สิ้นสุดแห่งนั้น มีคนที่ต่อสู้ประชิดตัวกับเขาได้เพียงหยิบมือเดียว
เขาเคยต่อยหัวหน้าฝูงหมาป่าล้มลงในหมัดเดียว แต่ตามการประเมินของระบบ พลังต่อสู้ที่ทำให้โจรแห่งทุ่งร้างหวาดเกรงกลับเป็นเพียงระดับต้นเท่านั้นหรือ?
ในเมื่อจัดเป็นระดับต้น เช่นนั้นก็มีระดับสูงด้วยหรือไม่?
วิชาต่อสู้ระดับสูงกว่านี้จะร้ายกาจเพียงใด แล้วเขาจะได้มันมาอย่างไร?
จีเหยี่ยนซึ่งคิดว่าตนแทบไม่เหลืออารมณ์ความรู้สึกแล้ว พลันรู้สึกถึงความคาดหวังที่เอ่อล้นขึ้นในใจ
สายตาเลื่อนไปยังช่องกระเป๋าสัมภาระของระบบ มีดสั้นระดับต้นที่ว่านั่นเขาแย่งมาจากหัวหน้าโจรคนหนึ่ง ตัวมีดดำสนิท มองไม่ออกว่าทำจากวัสดุใด แต่คมมีดเฉียบคมอย่างยิ่ง
เขาเคยทดลองแล้ว ทั้งหม้อ ชาม กระบวย ตะเกียบ ดอกไม้ ต้นไม้ หญ้า และก้อนหิน ล้วนใส่เข้าไปไม่ได้ เพราะเป็นของธรรมดาสามัญเกินไป
ระบบสามารถระบุส่วนสูง น้ำหนัก ทักษะ และอาวุธของเขาได้ แล้วเหตุใดช่องอายุจึงแสดงว่าไม่ทราบกัน? แท้จริงแล้วเขามีที่มาอย่างไร?
ช่างเถอะ ทำภารกิจให้สำเร็จ อย่างไรก็คงได้คำตอบเอง
“พี่จี ก็แค่การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์เองนี่ครับ พี่สะใภ้ก็ไม่อยู่ด้วย จะทำให้ตัวเองลำบากไปทำไม แค่หมั้นกัน ไม่ได้แต่งงานเสียหน่อย หรือคิดจะเป็นคนกลัวเมียไปตลอดจริง ๆ เหรอครับ?”
จีเหยี่ยนจุดบุหรี่หนึ่งมวน ควันลอยบดบังใบหน้า ยิ่งขับให้เขาดูสง่างามสุขุม ก่อนหน้านี้ในทุ่งร้างไร้สิ้นสุด เขาไม่เคยได้สัมผัสของดีเช่นนี้
เขาครางอย่างผ่อนคลาย “ไม่ว่ายังไง ต่อไปซูเซียงก็จะเป็นภรรยาคนเดียวของฉัน ฉันคิดว่าการให้เกียรติกันเป็นเรื่องจำเป็น”
ซูเซียงมาถึงหน้าประตูพอดี ทันทีที่ผลักประตูเข้ามา เธอก็ได้ยินประโยคนั้นครบถ้วน สีหน้าชะงักงันไป
สายตาสบเข้ากับจีเหยี่ยน นิ้วเรียวยาวบีบสายกระเป๋าสะพายแน่น ก่อนจะรีบเบือนสายตาหนี
เฮ่อฉาน เพื่อนสนิทที่อยู่ด้านหลังหัวเราะเยาะเบา ๆ ริมฝีปากแดงสดยกขึ้น น้ำเสียงหยิ่งผยองดูแคลน “คิดว่าทุกคนจะไร้ขอบเขตเหมือนพวกเธอหรือไง ไม่รู้จักรักตัวเองก็อย่าพาคนอื่นเสียคน ทั้งจีเหยี่ยนและซางซวีด้วย”
เฮ่อฉานจูงซูเซียงไปนั่ง เนื่องจากจีเหยี่ยนกับซูเซียงหมั้นกันแล้ว การให้ซูเซียงนั่งข้างจีเหยี่ยนจึงเป็นเรื่องสมควร
จีเหยี่ยนดับบุหรี่โดยไม่อาลัยอาวรณ์ แล้วหันไปมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน “ขอโทษนะ คราวหน้าฉันจะระวัง”
สีหน้าของซูเซียงแข็งค้างไปอีกครั้ง ก่อนจะเข้าใจว่าเขาขอโทษเรื่องสูบบุหรี่
ริมฝีปากแดงเม้มเข้าหากันเบา ๆ ขนตาสั่นไหว หัวใจพลันอบอุ่นขึ้นมาวูบหนึ่ง
ที่จริงเขาไม่จำเป็นต้องเอาใจเธอขนาดนี้เลย ไม่ว่าชายหรือหญิงในแวดวงนี้ต่างก็เป็นดั่งผู้เป็นที่รักของสวรรค์ แทบไม่มีใครยอมเปลี่ยนนิสัยบางอย่างเพื่อใครเป็นพิเศษ
แต่จีเหยี่ยนแตกต่างออกไป เขาสุภาพอ่อนโยนอยู่เสมอ ใส่ใจรอบคอบอยู่เสมอ
มีคนบอกว่านี่เป็นเพียงหน้ากากที่จีเหยี่ยนใช้เข้าสังคม แท้จริงแล้วเขาเย็นชาไร้หัวใจ ไม่มีความอบอุ่น และไม่เคยจริงใจกับใคร
ครั้งหนึ่งเธอเคยกังวลกับคำพูดเหล่านั้น แม้แต่พ่อแม่ก็เคยเกลี้ยกล่อมว่า หากเธอไม่อยากแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ ครอบครัวก็จะไม่บังคับ แต่เธอกลับหลงใหลในความอ่อนโยนของจีเหยี่ยน ต่อให้เป็นเพียงความสุภาพที่เสแสร้ง หากได้ใช้ชีวิตแบบนี้ไปตลอดชีวิตก็คงไม่เลว
อย่างน้อยเขาก็ไม่เย็นชาและขาดความอดทนเหมือนซางซวี ทั้งไม่เที่ยวคลุกคลีกับสาว ๆ และไม่โลเลเหมือนฟู่เจียกับเจี่ยงอี้
แม้ในที่ที่ไม่มีเธออยู่ เขาก็ยังรักษาความประพฤติ ไม่ข้องแวะกับผู้หญิงอื่น
แม้แต่เรื่องเล็กน้อยอย่างการสูบบุหรี่ ทั้งที่เธอเคยบอกว่าไม่รังเกียจกลิ่นบุหรี่ เขาก็ยังหลีกเลี่ยงไม่จุดสูบต่อหน้าเธอ
หากเป็นเช่นนี้ต่อไปนาน ๆ เธอเชื่อมั่นว่าสักวันจะต้องทำให้จีเหยี่ยนหวั่นไหว เปิดใจให้เธออย่างแท้จริง และมองเธอเป็นคนรักที่เคียงข้างกันไปตลอด แทนที่จะเป็นเพียงคู่หมั้นที่ยับยั้งชั่งใจและให้เกียรติกัน
แม้จะทำไม่ได้...
ซูเซียงหยุดหายใจแผ่วเบาไปครู่หนึ่ง ก่อนก้มสายตาลง จีเหยี่ยนก็ยังดีกว่าคนวัยเดียวกันในแวดวงนี้ เธออาจหาคนที่ดีกว่านี้ไม่ได้ อย่างไรก็ไม่ขาดทุน
หรือเธอจะได้เจอคนที่ทำให้จีเหยี่ยนยอมแหกกฎทุกอย่าง เหมือนในละครโทรทัศน์จริง ๆ กันนะ?
ถ้ามีคนแบบนั้นที่ด้อยกว่าเธอไปเสียทุกด้านอยู่จริง เธอก็คงอิจฉาแน่