“พวกเราทำให้ซางซวีกับจีเหยี่ยนเสียคนตรงไหน? คุณหนูเฮ่อ อย่ากล่าวหากันส่งเดชได้ไหม?” เจี่ยงอี้ยักไหล่ “เห็นชัด ๆ ว่าพวกเขาสองคนนั่นแหละที่ผิดปกติ”
เฮ่อฉานกลอกตามองเขา พลางกอดอกแค่นเสียง “พวกคุณทำตัวไม่เหมาะสมเอง แล้วกลับบอกว่าคนอื่นผิดปกติ เรื่องของพวกคุณฉันไม่ยุ่งหรอก แต่อย่าชักชวนซางซวีกับจีเหยี่ยนให้มาร่วมทางผิดกับพวกคุณก็แล้วกัน”
เจี่ยงอี้พึมพำ “ก็ต้องดูด้วยว่าพวกเขาจะชักชวนสำเร็จหรือเปล่า”
ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าเฮ่อฉานจึงค่อยดีขึ้นมาบ้าง
จีเหยี่ยนยกน้ำผลไม้มาให้หญิงสาวทั้งสองอย่างแนบเนียน ภาพบั้นปลายของเฮ่อฉานพลันผุดขึ้นมาในความคิด
ระบบกำชับให้เขาช่วยชีวิตตัวเองกับซูเซียงเท่านั้น ไม่ได้กำหนดภารกิจให้ช่วยเฮ่อฉานซึ่งเป็นนางรองอีกคน
แต่เมื่อเทียบกับพวกเขาสองคนแล้ว เฮ่อฉานซึ่งเป็นคู่แข่งหัวแถวของนางเอกกลับมีจุดจบเลวร้ายยิ่งกว่า
ฐานะของตระกูลเฮ่อกับตระกูลซางไม่ต่างกันมากนัก ทั้งสองเติบโตมาด้วยกันในบ้านพักข้าราชการ แต่ภายหลังฝ่ายหนึ่งเข้ารับราชการ ส่วนอีกฝ่ายทำธุรกิจ ความรู้สึกที่เฮ่อฉานมีต่อซางซวีเป็นเรื่องที่คนในแวดวงต่างรู้กันดี แม้แต่ผู้ใหญ่ของทั้งสองตระกูลก็ยังสนับสนุนให้ทั้งคู่ลงเอยกัน
แม้ซางซวีจะเป็นคนเย็นชา แต่เฮ่อฉานก็เป็นคนใจกว้างและกล้าแสดงออก อีกทั้งซางซวีก็ไม่เคยปฏิเสธเธอตรง ๆ ทว่าในจังหวะที่ทุกคนต่างคิดว่าพวกเขาจะได้ครองคู่กัน หลินหร่านหร่านก็ปรากฏตัวขึ้น
แรกเริ่มเฮ่อฉานไม่ได้เห็นหลินหร่านหร่านอยู่ในสายตา ทั้งยังสงสารและยื่นมือช่วยเหลือเธอด้วยซ้ำ จนกระทั่งซางซวีทำลายหลักการของตัวเองเพื่อหลินหร่านหร่านครั้งแล้วครั้งเล่า เธอถึงได้รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
แต่ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว ไม่ว่าการพยายามกอบกู้สถานการณ์หรือการขัดขวางของเธอ ล้วนกลายเป็นจุดสำคัญที่ทำให้ซางซวีกับหลินหร่านหร่านผูกพันกันลึกซึ้งยิ่งขึ้น และยิ่งเดินเข้าใกล้กันมากขึ้นทุกที
เฮ่อฉานมีชาติตระกูล ความสามารถ รูปโฉม และพรสวรรค์เหนือกว่าหลินหร่านหร่าน แต่กลับไม่ต่างจากซูเซียง ไม่อาจทำใจยอมรับให้ชายที่ตัวเองรักหมดหัวใจถูกหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่งแย่งความสนใจไปทั้งหมด จึงเริ่มเดินไปสู่ทางสุดโต่ง
เมื่อทั้งคำขู่และผลประโยชน์ล่อใจไม่ได้ผล ซางซวีซึ่งเป็นพระเอกก็หันมาตักเตือนและตัดสัมพันธ์กับเธออย่างเด็ดขาด ในที่สุดเฮ่อฉานก็ถลำเข้าสู่ความบ้าคลั่ง คิดใช้วิธีผิดกฎหมายเล่นงานหลินหร่านหร่าน
แต่หลินหร่านหร่านเป็นนางเอก จะเกิดเรื่องขึ้นได้อย่างไร? จุดจบย่อมเป็นเฮ่อฉานที่พาตระกูลเฮ่อทั้งตระกูลพลอยเดือดร้อน ถูกซางซวีร่วมมือกับจีเหยี่ยนกดดันจนต้องถอนตัวออกจากเมืองไห่เฉิง ส่วนเฮ่อฉานก็ถูกหยามเกียรติและทำร้ายตัวเอง
จีเหยี่ยนมองเฮ่อฉานด้วยสายตาซับซ้อน ใครจะคิดว่าคุณหนูใหญ่เฮ่อผู้หยิ่งทะนงและงดงามเจิดจ้าในเวลานี้ อีกสามปีข้างหน้าจะตกต่ำถึงเพียงนั้น?
“ทำไมซางซวียังมาไม่ถึงอีก? ไม่ใช่ว่าเครื่องบินลงตอนห้าโมงเหรอ?”
เฮ่อฉานมีสีหน้าร้อนใจ นึกเสียใจที่ไม่ได้ไปรับเขาที่สนามบินด้วยตัวเอง
ซูเซียงจับมือเธอไว้ ปลอบเสียงเบา “คนขับรถไปถึงตั้งนานแล้ว เที่ยวบินล่าช้าก็เป็นเรื่องปกติ อีกเดี๋ยวก็คงมาแล้ว”
เฮ่อฉานหันมาถามอีกครั้ง “ตอนนี้ฉันแต่งหน้าเป็นยังไงบ้าง? เลอะหรือเปล่า?”
“ไม่เลอะเลย สวยมาก สมบูรณ์แบบสุด ๆ”
ซูเซียงเห็นเฮ่อฉานกระวนกระวายเช่นนี้ก็อดปวดใจแทนเพื่อนไม่ได้ คนที่รักมากกว่ามักเป็นฝ่ายถ่อมตัวกว่าเสมอ ทั้งที่เฮ่อฉานเป็นคนที่ผู้คนทั่วเมืองไห่เฉิงต่างยกย่องราวกับดวงดาว ทว่าต่อหน้าซางซวีกลับเอาแต่กลัวว่าตัวเองจะยังดีไม่พอ
เมื่อเทียบกับซางซวีแล้ว เธอกลับคิดว่าจีเหยี่ยนดีกว่า ไม่ว่าจะใส่ใจจริง ๆ หรือแค่ทำตามมารยาทสุภาพบุรุษ จีเหยี่ยนก็มักดูแลเอาใจใส่อย่างรอบคอบ ไม่ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดหรือต้องลดคุณค่าของตัวเอง
เธอเผลอสบตาจีเหยี่ยนโดยไม่รู้ตัว ก็เห็นเขาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนแตะหลังมือเธอแผ่ว ๆ “ผมออกไปดูหน่อย บางทีอาจมีคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงมาขวางทางเขาอยู่ก็ได้”
ความอุ่นวาบหนึ่งแล่นผ่านหลังมือ ซูเซียงรู้สึกว่าหัวใจตัวเองกระตุกอีกครั้ง
แม้จะหมั้นกันแล้ว แต่เวลาส่วนตัวเธอกับจีเหยี่ยนกลับไม่ได้ใกล้ชิดกันนัก แม้แต่จูบก็มีเพียงครั้งเดียวในพิธีหมั้น วันปกติที่ไปร่วมงานต่าง ๆ ส่วนใหญ่เธอแค่คล้องแขนเขา การสัมผัสกันอย่างตั้งใจเช่นนี้แทบไม่เคยเกิดขึ้น
ภายใต้สายตาจับจ้องของทุกคน จีเหยี่ยนเดินออกจากห้องส่วนตัว เสียงอึกทึกด้านนอกดังยิ่งกว่าเดิม ทำให้เขาซึ่งเคยชินกับความเงียบขมวดคิ้วเล็กน้อย
ในความทรงจำ ครั้งแรกที่ซางซวีกับหลินหร่านหร่านพบกันเกิดขึ้นตรงโถงด้านนอกของบาร์ รูปลักษณ์บริสุทธิ์ไร้เครื่องสำอางของหลินหร่านหร่านทำให้ชายเสเพลสองคนเกิดความคิดชั่วร้าย พวกนั้นอาศัยว่ามีเงินอยู่บ้างคิดบังคับเธอ แต่ซางซวีที่บังเอิญผ่านมาพอดีกลับช่วยเธอไว้
การพบกันครั้งที่สองเกิดจากความคิดลับ ๆ ของผู้จัดการบาร์ เขาจึงจัดให้หลินหร่านหร่านที่ทำงานพิเศษมาคอยบริการในห้องส่วนตัว
เดิมทีหลินหร่านหร่านก็รู้สึกซาบซึ้งอยู่แล้ว ยิ่งได้เห็นความฟุ่มเฟือยของคนในแวดวงพวกเขาเป็นครั้งแรก ก็ยิ่งกลัวว่าจะบริการได้ไม่ดี เธอจึงประหม่าอย่างหนัก จนเผลอทำเหล้าครึ่งขวดหกใส่ขาซางซวี
แม้ซางซวีจะไม่ได้เรียกค่าเสียหายจากหลินหร่านหร่าน ทั้งยังกำชับผู้จัดการบาร์ว่าอย่าหักค่าแรงเธอ แต่หลินหร่านหร่านกลับรู้สึกผิดอย่างมาก ยืนกรานจะชดใช้ให้ได้
จากเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ ความผูกพันระหว่างทั้งคู่จึงยิ่งลึกซึ้งขึ้นเรื่อย ๆ
จีเหยี่ยนหัวเราะเยาะเบา ๆ ความทรงจำที่ระบบมอบให้พยายามย้ำเหลือเกินว่าหลินหร่านหร่านเป็นหญิงสาวใสซื่อ มีหลักการ และพึ่งพาตัวเองได้ แต่ในสายตาเขา พฤติกรรมของเธอข้างต้นกลับดูเหมือนจงใจทำมากกว่า ไม่ต่างอะไรกับคนที่คิดหาทางลัด
ดังนั้นเพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐานของตัวเอง เขาจึงตัดสินใจขัดขวางการพบกันครั้งแรกของพระเอกกับนางเอก แล้วดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
เมื่อเห็นเขาปรากฏตัว ผู้จัดการก็รีบก้มหน้าประจบยิ้ม “คุณชายจี มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ?”
“คุณชายซางใกล้มาถึงแล้ว บอกคนของคุณให้คอยดู อย่าปล่อยให้พวกขยะไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงมาก่อเรื่องจนเสียบรรยากาศของหยุนฉี”
“ครับ ได้ครับ”
“อีกอย่าง วันนี้คุณหนูเฮ่อกับคู่หมั้นของผมก็มาด้วย ไม่ต้องส่งพนักงานหญิงไปเปลี่ยนเหล้า ให้ผู้ชายสองคนไปแทน”
“เข้าใจแล้วครับ”
สั่งการเสร็จ เขาก็เอนตัวพิงราวระเบียง มุมนี้มองเห็นประตูทางเข้าและพื้นที่ส่วนใหญ่ของโถงพอดี
แต่จากมุมที่เขามองไม่เห็น หลินหร่านหร่านกลับเห็นใบหน้าด้านข้างของเขาไปครึ่งหนึ่ง เพื่อนร่วมงานที่ยืนข้างเธอตื่นเต้นจนกระทืบเท้า
“รู้ไหมว่าเขาเป็นใคร? คุณชายจีแห่งตระกูลจีไง ถ้าฉันได้ไปบริการในห้องส่วนตัวของคุณชายจีกับพวกเขาก็คงดี แล้วก็ถูกคุณชายจีหมายตาเหมือนในละครรักเลย”
หลินหร่านหร่านมองตามอย่างสงสัย ก่อนถามอย่างไม่เข้าใจ “แต่คุณชายจีคนนี้หมั้นแล้วไม่ใช่เหรอ?”
ในฐานะคนเมืองไห่เฉิง ช่วงก่อนข่าวการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างตระกูลจีกับตระกูลซูแพร่สะพัดไปทั่วแพลตฟอร์มสังคมออนไลน์ แม้แต่เธอยังจำต้องรับรู้เรื่องนี้ไม่น้อย จึงไม่เข้าใจความคิดของเพื่อนร่วมงาน
“หมั้นแล้วแล้วยังไง ใคร ๆ ก็รู้ว่านี่เป็นแค่การแต่งงานเพื่อธุรกิจ” เพื่อนร่วมงานที่แต่งตัวเปิดเผยเบ้ปากอย่างไม่ใส่ใจ
“คนที่มีชาติตระกูลแบบพวกเขา การแต่งงานก็แค่รักษาภาพลักษณ์ให้ดูดีเท่านั้น ผู้ชายผู้หญิงที่มาทำงานที่หยุนฉี ใครบ้างไม่อยากเข้าตาคุณชายคุณหนูพวกนี้? ต่อให้ไม่ได้เป็นตัวจริง แค่พวกเขาแบ่งเศษเงินมาให้สักนิดก็พอให้พวกเราใช้ไปทั้งชีวิตแล้ว”
พูดจบเธอก็แค่นหัวเราะสองครั้ง “หลินหร่านหร่าน อย่าบอกนะว่าเธอมาทำงานที่นี่โดยไม่มีความคิดแบบนั้น”
ได้ยินเช่นนั้น หลินหร่านหร่านก็รู้สึกเหมือนถูกหยาม ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและโมโห รีบอธิบายว่า “ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น ฉันไม่มีความคิดอย่างนั้น ฉันแค่ไม่มีทางเลือก”
“พอเถอะ ไม่ต้องอธิบายกับฉันหรอก บางทีคุณชายพวกนั้นอาจสงสารคำพูดของเธอก็ได้ แต่พูดจริง ๆ นะ หลินหร่านหร่าน เธอสวยกว่าพวกเราทุกคน แถมยังเรียนมหาวิทยาลัยชื่อดัง ไม่แน่ว่าอาจทำสำเร็จก็ได้ วันหน้ารุ่งเรืองแล้วอย่าลืมแนะนำพี่น้องเข้าแวดวงบ้างล่ะ ฉันสนิทกับผู้จัดการ ถ้ามีโอกาสฉันจะให้เธอเข้าไปบริการในห้องส่วนตัว”
“ฉันไม่ได้เป็นแบบนั้น ฉันไม่มี เธออย่า...”
เพื่อนร่วมงานโบกมือแล้วเดินจากไป คำอธิบายที่หลินหร่านหร่านรีบร้อนจะพูดจึงได้แต่กลืนกลับลงคออย่างจนใจ สายตาของเธอมองไปยังราวระเบียงชั้นบนอีกครั้ง แต่คนคนนั้นไม่อยู่แล้ว